Periyalwar Thirumozhi — The Sacred Words of Periyalwar

நாள்களோர் நாலைந்து திங்க ளளவிலே தாளை நிமிர்த்துச் சகடத்தைச் சாடிப்போய் வாள்கொள் வளையெயிற்று ஆருயிர் வவ்வினான் தோள்கள் இருந்தவா காணீரே சுரிகுழ லீர்வந்து காணீரே.

மைத்தடங் கண்ணி யசோதை வளர்க்கின்ற செய்த்தலை நீல நிறத்துச் சிறுப்பிள்ளை நெய்த்தலை நேமியும் சங்கும் நிலாவிய கைத்தலங் கள்வந்து காணீரே கனங்குழை யீர்வந்து காணீரே.

வண்டமர் பூங்குழல் ஆய்ச்சி மகனாகக் கொண்டு வளர்க்கின்ற கோவலக் குட்டற்கு அண்டமும் நாடும் அடங்க விழுங்கிய கண்டம் இருந்தவா காணீரே காரிகை யீர்வந்து காணீரே.

எந்தொண்டை வாய்ச்சிங்கம் வாவென்றெடுத்துக்கொண்டு அந்தொண்டை வாயமு தாதரித்து ஆய்ச்சியர் தம்தொண்டை வாயால் தருக்கிப் பருகும்இச் செந்தொண்டை வாய்வந்து காணீரே சேயிழை யீர்வந்து காணீரே.

நோக்கி யசோதை நுணுக்கிய மஞ்சளால் நாக்கு வழித்துநீ ராட்டும்இந் நம்பிக்கு வாக்கும் நயனமும் வாயும் முறுவலும் மூக்கும் இருந்தவா காணீரே மொய்குழ லீர்வந்து காணீரே.

விண்கொ ளமரர்கள் வேதனை தீரமுன் மண்கொள் வசுதேவர் தம்மக னாய்வந்து திண்கொ ளசுரரைத் தேய வளர்கின்றான் கண்கள் இருந்தவா காணீரே கனவளையீர்வந்து காணீரே.

பருவம் நிரம்பாமே பாரெல்லாம் உய்ய திருவின் வடிவொக்கும் தேவகி பெற்ற உருவு கரிய ஒளிமணி வண்ணன் புருவம் இருந்தவா காணீரே  பூண்முலை யீர்வந்து காணீரே.

மண்ணும் மலையும் கடலும் உலகேழும் உண்ணுந் திறத்து மகிழ்ந்துண்ணும் பிள்ளைக்கு வண்ண மெழில்கொள் மகரக் குழையிவை திண்ணம் இருந்தவா காணீரே சேயிழை யீர்வந்து காணீரே.

முற்றிலும் தூதையும் முன்கைம்மேல்  பூவையும் சிற்றி லிழைத்துத் திரிதரு வோர்களை பற்றிப் பறித்துக்கொண்டு ஓடும் பரமன்தன் நெற்றி இருந்தவா காணீரே  நேரிழை யீர்வந்து காணீரே.

அழகிய பைம்பொன்னின் கோல்அங்கைக் கொண்டு கழல்கள் சதங்கை கலந்துஎங்கு மார்ப்ப மழகன் றினங்கள் மறித்துத் திரிவான் குழல்கள் இருந்தவா காணீரே குவிமுலை யீர்வந்து காணீரே.

சுருப்பார் குழலி யசோதை முன்சொன்ன திருப்பாத கேசத்தைத் தென்புது வைப்பட்டன் விருப்பா லுரைத்த இருபதோ டொன்றும் உரைப்பார்போய் வைகுந்தத் தொன்றுவர் தாமே.

மாணிக்கம் கட்டி வயிரம் இடைகட்டி ஆணிப்பொன் னால்செய்த வண்ணச் சிறுத்தொட்டில் பேணி உனக்குப் பிரமன் விடுதந்தான் மாணிக் குறளனே தாலேலோ! வைய மளந்தானே தாலேலோ!

உடையார் கனமணியோடு ஒண்மா துளம்பூ இடைவிரவிக் கோத்த எழில்தெழ்கி னோடு விடையேறு காபாலி ஈசன் விடுதந்தான்; உடையாய் அழேல்அழேல் தாலேலோ! உலக மளந்தானே தாலேலோ!

என்தம் பிரானார் எழில்திரு மார்வர்க்கு சந்த மழகிய தாமரைத் தாளர்க்கு, இந்திரன் தானும் எழிலுடைக் கிண்கிணி தந்துஉவ னாய்நின்றான் தாலேலோ! தாமரைக் கண்ணனே தாலேலோ!

சங்கின் வலம்புரியும் சேவடிக் கிண்கிணியும் அங்கைச் சரிவளையும் நாணும் அரைத்தொடரும் அங்கண் விசும்பில் அமரர்கள் போத்தந்தார், செங்கண் கருமுகிலே! தாலேலோ! தேவகி சிங்கமே தாலேலோ!

எழிலார் திருமார்வுக்கு ஏற்கு மிவையென்று அழகிய ஐம்படையும் ஆரமும் கொண்டு வழுவில் கொடையான் வயிச்சி ரவணன் தொழுதுஉவ னாய்நின்றான் தாலேலோ! தூமணி வண்ணனே தாலேலோ!

ஓதக் கடலின் ஒளிமுத்தி னாரமும் சாதிப் பவளமும்சந்தச் சரிவளையும் மாதக்க வென்று வருணன் விடுதந்தான் சோதிச் சுடர்முடியாய்  தாலேலோ! சுந்தரத் தோளனே தாலேலோ!

கானார் நறுந்துழாய் கைசெய்த கண்ணியும் வானார் செழுஞ்சோலைக் கற்பகத்தின் வாசிகையும் தேனார் மலர்மேல் திருமங்கை போத்தந்தாள் கோனே! அழேல்அழேல் தாலேலோ! குடந்தைக் கிடந்தானே தாலேலோ!

கச்சொடு பொற்சுரிகை காம்பு கனகவளை உச்சி மணிச்சுட்டி ஒண்தாள் நிரைப் பொற்பூ அச்சுதனுக்கு என்று அவனியாள் போத்தந்தாள் நச்சுமுலை உண்டாய் தாலேலோ நாராயணா அழேல் தாலேலோ!

மெய்திமிரும் நானப் பொடியோடு மஞ்சளும் செய்ய தடங்கண்ணுக்குஅஞ்சனமும் சிந்துரமும் வெய்ய கலைப்பாகி கொண்டு உவளாய்நின்றாள் அய்யா அழேல்அழேல் தாலேலோ! அரங்கத் தணையானே தாலேலோ!

வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி முலை உண்ட அஞ்சன வண்ணனை ஆய்ச்சி தாலாட்டிய செஞ்சொல் மறையவர் சேர் புதுவைப் பட்டன் சொல் எஞ்சாமை வல்லவர்க்கு இல்லை இடர்தானே

தன்முகத் துச்சுட்டி தூங்கத் தூங்கத் தவழ்ந்துபோய் பொன்முகக் கிண்கிணி யார்ப்பப் புழுதி யளைகின்றான் என்மகன் கோவிந்தன் கூத்தி னை இள மாமதீ நின்முகம் கண்ணுள வாகில் நீஇங்கே நோக்கிப்போ.

என்சிறுக் குட்டன் எனக்கோ ரின்னமுது எம்பிரான் தன்சிறுக் கைகளால் காட்டிக் காட்டி யழைக்கின்றான் அஞ்சனவண்ணனோடு ஆடலாட உறுதியேல் மஞ்சில் மறையாதே மாமதீ மகிழ்ந்தோடிவா.

சுற்றும் ஒளிவட்டம் சூழ்ந்து சோதி பரந்தெங்கும் எத்தனை செய்யிலும் என்மகன் முகம் நேரொவ்வாய் வித்தகன் வேங்கட வாணன் உன்னை விளிக்கின்ற கைத்தலம் நோவாமே அம்பு லீகடி தோடிவா.

சக்கரக் கையன் தடங்கண்ணால் மலர விழித்து ஒக்கலை மேலிருந்து உன்னையே சுட்டிக் காட்டும்காண் தக்க தறிதியேல் சந்திரா சலம் செய்யாதே மக்கட் பெறாத மலட னல்லையேல் வாகண்டாய்.

அழகிய வாயில் அமுத ஊறல் தெளிவுற மழலை முற்றாத இளஞ்சொல்லால் உன்னைக் கூகின்றான் குழகன் சிரீதரன் கூவக் கூவ நீ போதியேல் புழையில ஆகாதே நின்செவி புகர் மா மதீ.

தண்டொடு சக்கரம் சார்ங்கமேந்தும் தடக்கையன் கண்துயில் கொள்ளக்கருதிக் கொட்டாவி கொள்கின்றான் உண்ட முலைப்பா லறாகண்டாய் உறங்காவிடில் விண்தனில் மன்னிய மாமதீ விரைந் தோடிவா.

பாலகன் என்று பரிபவம் செய்யேல் பண்டு ஓர் நாள் ஆலின் இலை வளர்ந்த சிறுக்கன் அவன் இவன் மேல் எழப் பாய்ந்து பிடித்துக்கொள்ளும் வெகுளுமேல் மாலை மதியாதே மா மதீ மகிழ்ந்து ஓடி வா

சிறியனென் றுஎன்னிளஞ் சிங்கத்தை இகழேல்கண்டாய் சிறுமையின் வார்த்தையை மாவலியிடைச் சென்றுகேள் சிறுமைப் பிழைகொள்ளில் நீயும்உன் தேவைக்குரியைகாண் நிறைம தீநெடு மால்விரைந்து உன்னைக் கூவுகின்றான்.

தாழியில் வெண்ணெய் தடங்கை ஆர விழுங்கிய பேழை வயிற்று எம்பிரான் கண்டாய் உன்னைக் கூகின்றான் ஆழிகொண்டு உன்னை எறியும் ஐயுறவு இல்லை காண் வாழ உறுதியேல் மா மதீ மகிழ்ந்து ஓடி வா

மைத்தடங் கண்ணி யசோதை தன்மகனுக்கு இவை ஒத்தன சொல்லி உரைத்த மாற்றம் ஒளிபுத்தூர் வித்தகன் விட்டுசித்தன் விரித்த தமிழ் இவை எத்தனையும் சொல்ல வல்லவர்க்கு இடர் இல்லையே

உய்ய உலகுபடைத் துண்ட மணிவயிறா [TAB]ஊழிதோ றூழிபல ஆலி னிலையதன்மேல் பைய உயோகுதுயில் கொண்ட பரம்பரனே [TAB]பங்கய நீள்நயனத்து அஞ்சன மேனியனே செய்யவள் நின்னகலம் சேமமெ னக்கருதிச் [TAB]செல்வுபொ லிமகரக் காது திகழ்ந்திலக ஐயஎ னக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

கோளரி யின்னுருவங் கொண்டுஅவுணனுடலம் [TAB]குருதி குழம்பியெழக் கூருகி ரால்குடைவாய் மீள அவன்மகனை மெய்ம்மை கொளக்கருதி [TAB]மேலை யமரர்பதி மிக்கு வெகுண்டுவர காளநன் மேகமவை கல்லொடு கால்பொழியக் [TAB]கருதி வரைக்குடையாக் காலிகள் காப்பவனே ஆள எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

நம்முடை நாயகனே நான்மறை யின்பொருளே [TAB]நாபியுள் நற்கமல நான்முக னுக்குஒருகால் தம்மனை யானவனே தரணி தலமுழுதும் [TAB]தாரகை யின்னுலகும் தடவி அதன்புறமும் விம்ம வளர்ந்தவனே வேழமும் ஏழ்விடையும் [TAB]விரவிய வேலைதனுள் வென்று வருமவனே அம்ம எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

வானவர் தாம்மகிழ வன்சக டமுருள [TAB]வஞ்சமு லைப்பேயின் நஞ்சமது உண்டவனே கானக வல்விளவின் காயுதி ரக்கருதிக் [TAB]கன்றது கொண்டெறியும் கருநிற என்கன்றே தேனுக னும்முரனும் திண்திறல் வெந்நரகன் [TAB]என்பவர் தாம்மடியச் செருவத ரச்செல்லும் ஆனை எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

மத்தள வும்தயிரும் வார்குழல் நன்மடவார் [TAB]வைத்தன நெய்களவால் வாரிவிழுங்கி ஒருங்கு ஒத்த இணைமருதம் உன்னிய வந்தவரை [TAB]ஊரு கரத்தினொடும் உந்திய வெந்திறலோய் முத்தினி ளமுறுவல் முற்ற வருவதன்முன் [TAB]முன்ன முகத்தணியார் மொய்குழல்கள் அலைய அத்த எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

காய மலர்நிறவா கருமுகில் போலுருவா [TAB]கானக மாமடுவில் காளிய னுச்சியிலே தூய நடம்பயிலும் சுந்தர என்சிறுவா [TAB]துங்க மதக்கரியின் கொம்பு பறித்தவனே ஆய மறிந்துபொரு வான்எதிர் வந்தமல்லை [TAB]அந்தர மின்றியழித் தாடிய தாளிணையாய் ஆய எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

துப்புடை யயார்கள்தம் சொல்வழு வாதுஒருகால் [TAB]தூய கருங்குழல்நல் தோகை மயிலனைய நப்பினை தன்திறமா நல்விடை யேழவிய [TAB]நல்ல திறலுடைய நாதனும் ஆனவனே தப்பின பிள்ளைகளைத் தனமிகு சோதிபுகத் [TAB]தனியொரு தேர்கடவித் தாயொடு கூட்டியஎன் அப்ப எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே.

உன்னையும் ஒக்கலையில் கொண்டு தமில்மருவி [TAB]உன்னொடு தங்கள்கருத்தாயின செய்துவரும் கன்னிய ரும்மகிழக் கண்டவர் கண்குளிரக் [TAB]கற்றவர் தெற்றிவரப் பெற்ற எனக்குஅருளி மன்னு குறுங்குடியாய் வெள்ளறை யாய் மதிள்சூழ் [TAB]சோலை மலைக்கரசே கண்ண புரத்தமுதே என்னவலம் களைவாய் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஏழுலகும் முடையாய் ஆடுக ஆடுகவே.

பாலொடு நெய்தயிர்ஒண் சாந்தொடு சண்பகமும் [TAB]பங்கயம் நல்லகருப் பூரமும் நாறிவர கோல நறும்பவளச் செந்துவர் வாயினிடைக் [TAB]கோமள வெள்ளிமுளைப் போல்சில பல்லிலக நீல நிறத்தழகா ரைம்படை யின்நடுவே [TAB]நின்கனி வாயமுதம் இற்று முறிந்துவிழ ஏலு மறைப்பொருளே ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஏழுல கும்முடையாய் ஆடுக ஆடுகவே.

செங்கம லக்கழலில் சிற்றிதழ் போல்விரலில் [TAB]சேர்திக ழாழிகளும் கிண்கிணி யும்அரையில் தங்கிய பொன்வடமும் தாளநன் மாதுளையின் [TAB]பூவொடு பொன்மணியும் மோதிர மும்கிறியும் மங்கல ஐம்படையும் தோல்வளை யும்குழையும் [TAB]மகரமும் வாளிகளும் சுட்டியும் ஒத்திலக எங்கள் குடிக்கரசே ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஏழுல கும்முடையாய் ஆடுக ஆடுகவே.

அன்னமும் மீனுருவும் ஆளரி யும்குறளும் [TAB]ஆமையு மானவனே ஆயர்கள் நாயகனே என்அவ லம்களைவாய் ஆடுக செங்கீரை [TAB]ஏழுல கும்முடையாய் ஆடுக வாடுகவென்று அன்ன நடைமடவாள் அசோதை யுகந்தபரிசு [TAB]ஆன புகழ்ப்புதுவைப் பட்ட னுரைத்ததமிழ் இன்னிசை மாலைகள்இப் பத்தும்வல் லார்உலகில் [TAB]எண்திசை யும்புகழ்மிக்கு இன்பம்அது எய்துவரே.

மாணிக்கக் கிண்கிணி யார்ப்ப மருங்கின்மேல் ஆணிப்பொன் னால்செய்த ஆய்பொன் னுடைமணி பேணிப் பவளவாய் முத்திலங்க பண்டு காணிகொண்ட கைகளால் சப்பாணி கருங்குழல் குட்டனே சப்பாணி.

பொன்னரை நாணொடு மாணிக்கக் கிண்கிணி தன்னரை யாடத் தனிச்சுட்டி தாழ்ந்தாட என்னரை மேல்நின் றிழிந்துஉங்க ளாயர்தம் மன்னரை மேல்கொட்டாய் சப்பாணி மாயவனே கொட்டாய் சப்பாணி.

பன்மணி முத்துஇன் பவளம் பதித்தன்ன என்மணி வண்ணன் இலங்குபொற் றோட்டின்மேல் நின்மணி வாய்முத் திலங்கநின் னம்மைதன் அம்மணி மேல்கொட்டாய் சப்பாணி ஆழியங் கையனே சப்பாணி.

தூநிலா முற்றத்தே போந்து விளையாட வானிலாஅம்புலீசந்திரா வாவென்று நீநிலா நின்புக ழாநின்ற ஆயர்தம் கோநிலா வக்கொட்டாய் சப்பாணி குடந்தைக் கிடந்தானே சப்பாணி.

புட்டியில் சேறும் புழுதியும் கொண்டுவந்து அட்டி யமுக்கி அகம்புக் கறியாமே சட்டித் தயிரும் தடாவினில் வெண்ணெயும்உண் பட்டிக்கன் றேகொட்டாய் சப்பாணி பற்பநா பாகொட்டாய் சப்பாணி.

தாரித்து நூற்றுவர் தந்தைசொல் கொள்ளாது போருத்து வந்து புகுந்தவர் மண்ணாள பாரித்த மன்னர் படப்பஞ் சவர்க்குஅன்று தேருய்த்த கைகளால் சப்பாணி தேவகி சிங்கமே சப்பாணி.

பரந்திட்டு நின்ற படுகடல் தன்னை இரந்திட்ட கைம்மேல் எறிதிரை மோத கரந்திட்டு நின்ற கடலைக் கலங்க சரந்தொட்ட கைகளால் சப்பாணி சார்ங்கவிற் கையனே சப்பாணி.

குரக்கினத் தாலே குரைகடல் தன்னை நெருக்கி அணைகட்டி நீள்நீ ரிலங்கை அரக்கர் அவிய அடுகணை யாலே நெருக்கிய கைகளால் சப்பாணி நேமியங் கையனே சப்பாணி.

அளந்திட்ட தூணை அவந்தட்ட ஆங்கே வளர்ந்திட்டு வாளுகிர்ச் சிங்க வுருவாய் உளந்தொட் டிரணியன் ஒண்மார் வகலம் பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி பேய்முலை யுண்டானே சப்பாணி.

அடைந்திட்டு அமரர்கள் ஆழ்கடல் தன்னை மிடைந்திட்டு மந்தரம் மத்தாக நாட்டி வடம்சுற்றி வாசுகி வன்கயி றாக்க் கடைந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி கார்முகில் வண்ணனே சப்பாணி.

ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தங் கோவினை நாட்கமழ் பூம்பொழில் வில்லிபுத் தூர்ப்பட்டன் வேட்கையி னால் சொன்ன சப்பாணி ஈரைந்தும் வேட்கையி னால்சொல்லு வார்வினை போமே.

தொடர்சங் கிலிகை சலார்பிலா ரென்னத் தூங்குபொன் மணியொலிப்ப படுமும் மதப்புனல் சோர வாரணம் பையநின்று ஊர்வதுபோல் உடங்கூடிக் கிண்கிணி யாரவா ரிப்ப உடைமணி பறைகறங்க தடந்தா ளிணைகொண்டு சாரங்க பாணி தளர்நடை நடவானோ.

செக்க ரிடைநுனிக் கொம்பில் தோன்றும் சிறுபிறை முளைபோல நக்க செந்துவர் வாய்த்திண்ணை மீதே நளிர்வெண்பல் முளையிலக அக்கு வடமுடுத்து ஆமைத் தாலி பூண்ட அனந்த சயனன் தக்க மாமணி வண்ணன் வாசுதேவன் தளர்நடை நடவானோ.

மின்னுக் கொடியும் ஓர்வெண் திங்களும் சூழ்பரி வேடமுமாய் பின்னல் துலங்கும் அரசிலையும் பீதகச் சிற்றாடை யொடும் மின்னில் பொலிந்த தோர்கார் முகில்போலக் கழுத்திணில் காறை யொடும் தன்னில் பொலிந்த இருடீ கேசன் தளர்நடை நடவானோ.

கன்னற் குடம்திறந் தாலொத் தூறிக் கணகண சிரித்துவந்து முன்வந்து நின்று முத்தம் தரும்என் முகில்வண்ணன் திருமார்வன் தன்னைப் பெற்றேற்குத் தன்வா யமுதம் தந்து என்னைத் தளிர்ப்பிக்கின்றான் தன்னெற்று மாற்றலர் தலைகள் மீதே தளர்நடை நடவானோ.

முன்னலோர் வெள்ளிப் பெருமலைக் குட்டன் மொடுமொடு விரைந்தோட பின்னைத் தொடர்ந்ததோர் கருமலைக் குட்டன் பெயர்ந்தடி யிடுவதுபோல் பன்னி யுலகம் பரவியோ வாப்புகழ்ப் பலதே வனென்னும் தன்நம்பி யோடப் பின்கூடச் செல்வான் தளர்நடை நடவானோ.

ஒருகா லில்சங்கு ஒருகாலில் சக்கரம் உள்ளடி பொறித்தமைந்த இருகா லும்கொண்டு அங்கங்கு எழுதினாற்போல் இலச்சினை படநடந்து பெருகா நின்ற இன்பவெள் ளத்தின்மேல் பின்னையும் பெய்துபெய்து கருகார்க்கடல்வண்ணன் காமர் தாதை தளர்நடை நடவானோ.

படர்பங் கயமலர் வாய் நெகிழப் பனிபடு சிறுதுளிபோல் இடங்கொண் டசெவ் வாயூறி யூறி இற்றிற்று வீழநின்று கடுஞ்சேக் கழுத்தின் மணிக்குரல் போல் உடைமணி கணகணென தடந்தா ளினைகொண்டு சார்ங்க பாணி தளர்நடை நடவானோ.

பக்கம் கருஞ்சிறுப் பாறை மீதே அருவிகள் பகர்ந்தனைய அக்கு வடமிழிந் தேறித் தாழ அணியல்குல் புடைபெயர மக்க ளுலகினில் பெய்தறி யாத மணிக்குழ வியுருவின் தக்க மாமணி வண்ணன் வாசுதேவன் தளர்நடை நடவானோ.

வெண்புழுதி மேல்பெய்து கொண்ட அளைந்ததோர் வேழத்தின் கருங்கன்றுபோல் தெண்புழுதி யாடித் திரிவிக் கிரமன் சிறுபுகர் படவியர்த்து ஒண்போதலர் கமலச் சிறுக்கா லுரைத்து ஒன்றும் நோவாமே தண்போது கொண்ட தவிசின் மீதே தளர்நடை நடவானோ.

திரைநீர்ச் சந்திர மண்ட லம்போல் செங்கண்மால் கேசவன்தன் திருநீர் முகத்துத் துலங்கு சுட்டி திகழ்ந்தெங்கும் புடைபெயர பெருநீர்த் திரையெழு கங்கை யிலும் பெரியதோர் தீர்த்தபலம் தருநீர் சிறுச்சண்ணம் துள்ளம் சோரத் தளர்நடை நடவானோ.

ஆயர் குலத்தினில் வந்து தோன்றிய அஞ்சன வண்ணன்தன்னை தாயர் மகிழ ஒன்னார் தளரத் தளர்நடை நடந்ததனை வேயர் புகழ்விட்டு சித்தன் சீரால் விரித்தன உரைக்கவல்லார் மாயன் மணிவண் ணன்தாள் பணியும் மக்களைப் பெறுவார்களே.

பொன்னியல் கிண்கிணி சுட்டி புறம்கட்டி தன்னிய லோசை சலஞ்சல னென்றிட மின்னியல் மேகம் விரைந்தெதிர் வந்தாற்போல் என்னிடைக்கோட்டரா அச்சோ வச்சோ எம்பெரு மான்வாரா அச்சோ வச்சோ.

செங்கம லப்பூவில் தேனுண்ணும் வண்டேபோல் பங்கிகள் வந்துஉன் பவளவாய் மொய்ப்ப சங்குவில் வாள்தண்டு சக்கர மேந்திய அங்கைக ளாலேவந்து அச்சோ வச்சோ ஆரத் தழுவாவந்து அச்சோ வச்சோ.

பஞ்சவர் தூதனாய்ப் பாரதம் கைசெய்து நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்தநற் பொய்கைபுக்கு அஞ்சப் பணத்தின்மேல் பாய்ந்திட்டு அருள்செய்த அஞ்சன வண்ணனே அச்சோ வச்சோ ஆயர் பெருமானே அச்சோ வச்சோ.

நாறிய சாந்தம் நமக்கிறை நல்கென்ன தேறி அவளும் திருவுடம் பில்பூச ஊறிய கூனினை உள்ளே யொடுங்கஅன்று ஏற வுருவினாய் அச்சோ வச்சோ எம்பெரு மான்வாரா அச்சோ வச்சோ.

கழல்மன்னர் சூழக் கதிர்போல் விளங்கி எழலுற்று மீண்டே இருந்துஉன்னை நோக்கும் சுழலைப் பெரிதுடைத் துச்சோ தனனை அழல விழித்தானே அச்சோ வச்சோ ஆழியங் கையனே அச்சோ வச்சோ.

போரொக்கப் பண்ணிஇப் பூமிப் பொறைதீர்ப்பான் தேரொக்க வூர்ந்தாய் செழுந்தார் விசயற்காய் காரொக்கும் மேனிக் கரும்பேருங் கண்ணனே ஆரத் தழுவாவந்து அச்சோ வச்சோ ஆயர்கள் போரேறே அச்சோ வச்சோ.

மிக்க பெரும்புகழ் மாவலி வேள்வியில் தக்கதி தன்றென்று தானம் விலக்கிய சுக்கிரன் கண்ணைத் துரும்பால் கிளறிய சக்கரக்கையனே அச்சோ வச்சோ சங்க மிடத்தானே அச்சோ வச்சோ.

என்னிது மாயம் என்னப்பன் அறிந்திலன் முன்னைய வண்ணமே கொண்டுஅள வாயென்ன மன்னு நமுசியை வானில் சுழற்றிய மின்னு முடியனே அச்சோ வச்சோ வேங்கட வாணனே அச்சோ வச்சோ.

கண்ட கடலும் மலையும் உலகேழும் முண்டத்துக் காற்றா முகில்வண்ணா ஓஒவென்று இண்டைச் சடைமுடி ஈசன் இரக்கொள்ள மண்டை நிறைத்தானே அச்சோ வச்சோ மார்வில் மறுவனே அச்சோ வச்சோ.

துன்னிய பேரிருள் சூழ்ந்துஉல கைமூட மன்னிய நான்மறை முற்றும் மறைந்திட பின்னிவ் வுலகினில் பேரிருள் நீங்கஅன்று அன்னம தானானே அச்சோ வச்சோ அருமறை தந்தானே அச்சோ வச்சோ.

நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் தன்னை அச்சோ வருகவென்று ஆய்ச்சயு ரைத்தன மச்சணி மாடப் புதுவைகோன் பட்டன்சொல் நச்சலும் பாடுவார் நீள்விசும் பாள்வரே.

வட்டு நிடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க மொட்டு நுனையில் முளைக்கின்ற முத்தேபோல் சொட்டுச் சொட்டென்னத் துளிக்கத் துளிக்கஎன் குட்டன்வந்து என்னைப் புறம்புல்குவான் கோவிந்தன் என்னைப் புறம்புல்குவான்.