Thiruvaimozhi — The Sacred Utterance

பற்றில னீசனும் முற்றவும் நின்றனன்\nபற்றிலை யாய் அவன் முற்றி லடங்கே.

அடங்கெழில் சம்பத்து அடங்கக்கண்டு ஈசன்\nஅடங்கெழி லஃதென்று--அடங்குக வுள்ளே.

உள்ள முரைசெயல் உள்ளவிம் மூன்றையும்\nஉள்ளிக் கெடுத்து இறை யுள்ளிலொ டுங்கே.

ஒடுங்க அவன்கண் ஒடுங்கலு மெல்லாம்\nவிடும்பின்னு மாக்கை விடும்பொழு தெண்ணே.

எண்பெருக் கந்நலத்து ஒண்பொரு ளீறில\nவண்புகழ் நாரணன் திண்கழல் சேரே.

சேர்த்தடத் தென்குரு கூர்ச்ட கோபன்சொல்\nசீர்த்தொடை யாயிரத்து ஓர்த்தவிப் பத்தே.

பத்துடை யடியவர்க் கெளியவன், பிறர்களுக் கரிய\nவித்தகன் மலர்மகள் விரும்பும்நம் அரும்பெற லடிகள்\nமத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு\nஎத்திறம் உரலினோ டிணைந்திருந் தேங்கிய எளிவே.

எளிவரு மியல்வினன் நிலைவரம் பிலபல பிறப்பாய்,\nஒளிவரு முழு நலம் முதலில கேடில வீடாம்,\nதெளிதரும் நிலைமைய தொழிவிலன் முழுவதும், மிறையோன்,\nஅளிவரு மருளினோ டகத்தனன், புறத்தன னமைந்தே..

அமைவுடை யறநெறி முழுவது முயர்வற வுயர்ந்த,\nஅமைவுடை முதல்கெடல் ஒடிவிடை யறநில மதுவாம்,\nஅமைவுடை யமரரும் யாவையும் யாவரும் தானாம,\nஅமைவுடை நாரணன் மாயையை யறிபவர் யாரே?

யாருமோர் நிலைமைய னெனவறி வரிய வெம்பெருமான்,\nயாருமோர் நிலைமைய னெனவறி வெளியவெம் பெருமான்,\nபேருமோ ராயிரம் பிறபல வுடையவெம் பெருமான்,\nபேருமோ ருருவமு முளதில்லை யிலதில்லை பிணக்கே.

பிணக்கற அறுவகைச் சமயமும் நெறியுள்ளி யுரைத்த,\nகணக்கறு நலத்தனன் அந்தமி லாதியம் பகவன்,\nவணக்குடைத் தவநெறி வழிநின்று புறநெறி களைகட்டு,\nஉணக்குமின் பசையற அவனுடை, யுணர்வுகொண் டுணர்ந்தே.

உணர்ந்துணர்ந் திழிந்தகன் றுயர்ந்துரு வியந்தவிந்நிலைமை,\nஉணர்ந்துணர்ந் துணரிலும் இறைநிலையுணர்வரி துயிர்காள்,\nஉணர்ந்துணர்ந் துரைத்துரைத் தரியய னரனென்னுமிவரை,\nஉணர்ந்துணர்ந் துரைத்துரைத் திறைஞ்சுமின் மனப்பட்டதொன்றே.

ஒன்றெனப் பலவென அறிவரும் வடிவினுள் நின்ற,\nநன்றெழில் நாரணன் நான்முகன் அரனென்னு மிவரை,\nஒன்றநும் மனத்து வைத் துள்ளிநும் இருபசை யறுத்து,\nநன்றென நலஞ்செய்வ தவனிடை நம்முடை நாளே.

நாளு நின் றடு நமபழ மையங் கொடுவினையுடனே\nமாளும், ஓர் குறைவில்லை மனனக மலமறக் கழுவி,\nநாளூநந் திருவுடை யடிகள்தம் நலங் கழல் வணங்கி,\nமாளுமோ ரிடத்திலும் வணக்கொடு மாள்வது வலமே.

வலத்தனன் திரிபுர மெரித்தவ னிடம்பெறத் துந்தித்\nதலத்து, எழுதிசைமுகன் படைத்தநல் லுலகமும் தானும்\nபுலப்பட பின்னும்தன் உலகத்தி லகத்தனன் தானே\nசொலப்புகில் இவைபின்னும் வயிற்றுள இவையவன் துயக்கே.

துயக்கறு மதியில்நல் ஞானத்துள் அமரரைத் துயக்கும்,\nமயக்குடை மாயைகள் வானிலும் பெரியன வல்லன்,\nபுயற்கரு நிறத்தனன் பெரு நிலங் கடந்தநல் லடிப்போது ,\nஅயர்ப்பில னலற்றுவன் தழுவுவன் வணங்குவ னமர்ந்தே.

அமரர்கள் தொழுதெழ அலைகடல் கடைந்தவன் றன்னை,\nஅமர்பொழில் வளங்குரு கூர்ச்சடகோபன் குற்றேவல்கள்,\nஅமர்சுவை யாயிரத் தவற்றினு ளிவைபத்தும் வல்லார்\nஅமரரோ டுயர்விற்சென் றறுவர்தம் பிறவியஞ் சிறையே.

அஞ்சிறைய மடநாராய். அளியத்தாய் நீயும்நின்\nஅஞ்சிறைய சேவலுமாய் ஆவாவென் றெனக்கருளி\nவெஞ்சிறைப்புள் ளுயர்த்தாற்கென் விடுதூதாய்ச் சென்றக்கால்\nவன்சிறையில் அவன்வைக்கில் வைப்புண்டா லென்செய்யுமோ?

என்செய்ய தாமரைக்கண் பெருமானார்க் கென்தூதாய்\nஎன்செய்யும் உரைத்தக்கால் இனக்குயில்காள். நீரலிரே?\nமுன்செய்த முழுவினையால் திருவடிக்கீழ்க் குற்றேவல்\nமுன்செய்ய முயலாதேன் அகல்வதுவோ விதியினமே?

விதியினால் பெடைமணக்கும் மென்னடைய அன்னங்காள்.\nமதியினால் குறள்மாணாய் உலகிரந்த கள்வற்கு\nமதியிலேன் வல்வி னையே மாளாதோ வென்று , ஒருத்தி\nமதியெல்லாம் முள்கலங்கி மயங்குமால் என்னீரே.

என்நீர்மை கண்டிரங்கி யிதுதகா தென்னாத\nஎன்நீல முகில்வண்ணற் கென்சொலியான் சொல்லுகேனோ\nநன்னீர்மை யினியவர் கண் தங்காதென் றொருவாய்ச்சொல்\nநன்னீல மகன்றில்காள். நல்குதிரோ நல்கீரோ?

நல்கித்தான் காத்தளிக்கும் பொழிலேழும் வினையேற்கே,\nநல்கத்தா னாகாதொ? நாரணனைக் கண்டக்கால்\nமல்குநீர்ப் புனற்படப்பை இரைதேர்வண் சிறுகுருகே.\nமல்குநீர்க் கண்ணேற்கோர் வாசகங்கொண் டருளாயே.

அருளாத நீரருளி யவராவி துவராமுன்\nஅருளாழிப் புட்கடவீர் அவர்வீதி யொருநாள் என்று\nஅருளாழி யம்மானைக் கண்டக்கா லிதுசொல்லி\nயருள் ஆழி வரிவண்டே. யாமுமென் பிழைத் தோமே?

என்பிழைகோப் பதுபோலப் பனிவாடை யீர்கின்றது\nஎன்பிழையே நினைந்தருளி யருளாத திருமாலார்க்கு\nஎன்பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக் கென் றொருதவாய்ச்சொல்\nஎன்பிழைக்கும் இளங்கிளியே யான்வளர்த்த நீயலையே?

நீயலையே சிறுபூவாய். நெடுமாலார்க் கென்தூதாய்\nநோயெனது நுவலென்ன, நுவலாதே யிருந்தொழிந்தாய்\nசாயலொடு மணிமாமை தளர்ந்தேன் நான் இனியுனது\nவாயலகில் இன்னடிசில் வைப்பாரை நாடாயே.

நாடாத மலர்நாடி நாள்தோறும் நாரணந்தன்,\nவாடாத மலரடிக்கீழ் வைக்கவே வகுக்கின்று,\nவீடாடி வீற்றிருத்தல் வினையற்ற தென்செய்வதோ?\nஊடாடு பனிவாடாய். உரைத்தீராய் எனதுடலே.

உடலாடிப் பிறப்புவீ டுயிர்முதலா முற்றுமாய்,\nகடலாழி நீர்தோற்றி யதனுள்ளே கண்வளரும்\nஅடலாழி யம்மானைக் கண்டக்கா லிதுசொல்லி\nவிடலாழி மடநெஞ்சே. வினையோமொன் றாமளவே.

அளவியன்ற ஏழுலகத் தவர்பெருமான் கண்ணனை\nவளவயல்சூழ் வண்குருகூர்ச்சடகோபன் வாய்ந்துரைத்த\nஅளவியன்ற அந்தாதி யாயிரத்துள் இப்பத்தின்\nவளவுரையால் பெறலாகும் வானோங்கு பெருவளமே.

வளவே ழுலகின் முதலாய் வானோ ரிறையை அருவினையேன்\nகளவேழ் வெண்ணெய் தொடுவுண்ட கள்வா என்பன், பின்னையும்,\nதளவேழ் முறுவல் பின்னைக்காய் வல்லா னாயர் தலைவனாய்,\nஇளவே றேழும் தழுவிய எந்தாய் என்பன் நினைந்துநைந்தே.

நினைந்து நைந்துள் கரைந்துருகி, இமையோர் பலரும் முனிவரும்,\nபுனைந்த கண்ணி நீர்சாந்தம் புகையோ டேந்தி வணங்கினால்,\nநினைந்த எல்லாப் பொருள்கட்கும் வித்தாய், முதலில் சிதையாமே,\nமனஞ்செய் ஞானத் துன்பெருமை மாசூ ணாதோ மாயோனே.

மாயோ னிகளாய் நடைகற்ற வானோர் பலரும் முனிவரும்,\nநீயோ னிகளைப் படை என்று நிறைநான் முகனைப் படைத்தவன்\nசேயோ னெல்லா அறிவுக்கும், திசைக ளெல்லாம் திருவடியால்\nதாயோன் எல்லா வெவ்வுயிர்க்கும் தாயோன் தானோ ருருவனே.

தானோ ருருவே தனிவித்தாய்த் தன்னில் மூவர் முதலாய\nவானோர் பலரும் முனிவரும் மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய்\nதானோர் பெருநீர் தன்னுள்ளே தோற்றி அதனுள் கண்வளரும்\nவானோர் பெருமான் மாமாயன் வைகுந் தன்எம் பெருமானே.

மானேய் நோக்கி மடவாளை மார்வில் கொண்டாய் மாதவா\nகூனே சிதைய வுண்டைவில் நிறத்தில் தெறித்தாய் கோவிந்தா!\nவானார் சோதி மணிவண்ணா. மதுசூ தாநீ யருளாய் உன்\nதேனே மலரும் திருப்பாதம் சேரு மாறு வினையேனே.

வினையேன் வினைதீர் மருந்தானாய் விண்ணோர் தலைவா கேசவா!\nமனைசே ராயர் குலமுதலே மாமா யன்னே மாதவா!\nசினையேய் தழைய மராமரங்கள் ஏழும் எய்தாய் சிரீதரா!\nஇனையா யினைய பெயரினாய் என்று நைவன் அடியேனே!

அடியேன் சிறிய ஞானத்தன், அறித லார்க்கு மரியானை\nகடிசேர் தண்ணந் துழாய்க்கண்ணி புனைந்தான் தன்னைக் கண்ணனை\nசெடியார் ஆக்கை யடியாரைச் சேர்தல் தீர்க்கும் திருமாலை\nஅடியேன் காண்பான் அலற்றுவன், இதனில் மிக்கோர் அயர்வுண்டே?

உண்டா யுலகேழ் முன்னமே, உமிழ்ந்து மாயை யால்புக்கு\nஉண்டாய் வெண்ணெய் சிறுமனிசர் உவலை யாக்கை நிலையெய்தி\nமண்டான் சோர்ந்த துண்டேலும் மனிசர்க்காகும் பீர் சிறிதும்\nஅண்டா வண்ணம் மண்கரைய நெய்யூண் மருந்தோ? மாயோனே

மாயோம் தீய அலவ லைப் பெருமா வஞ்சப் பேய்வீய\nதூயகுழவி யாய்விடப்பால் அமுதா அமுது செய்திட்ட\nமாயன் வானோர் தனித்தலைவன் மலராள் மைந்த னெவ்வுயிர்க்கும்\nதாயோன் தம்மா னென்னம்மான் அம்மாமூர்த்தி யைச்சார்ந்தே.

சார்ந்த இருவல் வினைகளும் சரித்து மாயப் பற்றறுத்து\nதீர்ந்து தன்பால் மனம்வைக்கத் திருத்தி வீடு திருத்துவான்,\nஆர்ந்த ஞானச் சுடராகி அகலம் கீழ்மேல் அளவிறந்து,\nநேர்ந்த வுருவாய் அருவாகும் இவற்றி னுயிராம் நெடுமாலே.

மாலே மாயப் பெருமானே மாமா யனே என்றென்று\nமாலே யேறி மாலருளால் மன்னு குருகூர்ச் சடகோபன்\nபாலேய் தமிழ ரிசைகாரர் பத்தர் பரவும் ஆயிரத்தின்\nபாலே பட்ட இவைபத்தும் வல்லார்க் கில்லை பரிவதே.

பரிவதி லீசனைப் பாடி விரிவது மேவ லுறுவீர்\nபிரிவகை யின்றிநன் னீர்தூய் புரிவது வும்புகை பூவே.

மதுவார் தண்ணந் துழாயான்முதுவே தமுதல் வனுக்கு\nஎதுவே தென்பணி என்னாததுவே யாட்செய்யு மீடே.

ஈடு மெடுப்புமி லீசன் மாடு விடாதென் மனனே\nபாடுமென் நாவலன் பாடல் ஆடுமெ னங்கம ணங்கே.

அணங்கென ஆடுமெ னங்கம் வணங்கி வழிபடு மீசன்\nபிணங்கி யமரர் பிதற்றும்குணங்கெழு கொள்கையி னானே.

கொள்கைகொ ளாமையி லாதான் எள்கலி ராகமி லாதான்\nவிள்கைவிள் ளாமைவி ரும்பி உள்கலந் தார்க்கோ ரமுதே.

அமுதம் அமரகட் கீந்த நிமிர்சுட ராழி நெடுமால்\nஅமுதிலு மாற்ற இனியன் நிமிர்திரை நீள்கட லானே.

நீள்கடல் சூழிலங் கைக்கோன் தோள்கள் தலைதுணி செய்தான்\nதாள்கள் தலையில் வணங்கி நாள்கள் தலைக்க ழிமினே.

கழிமின்தொண் டீர்கள் கழித்துத் தொழுமீன் அவனைத் தொழுதால்\nவழிநின்ற வல்வினை மாள்வித்து அழிவின்றி யாக்கம் தருமே.

தரும அரும்பய னாய திருமக ளார்தனிக் கேள்வன்,\nபெருமை யுடைய பிரானார், இருமை வினைகடி வாரே.

கடிவார் தீய வினைகள் நொடியா ருமள வைக்கண்\nகொடியா அடுபுள் ளுயர்த்த வடிவார் மாதவ னாரே.

மாதவன் பால்சட கோபன் தீதவ மின்றி யுரைத்த\nஏதமி லாயிரத் திப்பத்து ஓதவல் லார்பிற வாரே.

பிறவித்துயரற ஞானத்துள் நின்று,\nதுறவிச்சு டர்விளக்கம் தலைப்பெய்வார்,\nஅறவனை யாழிப்படை யந்தணனை,\nமறவியை யின்றி மனத்துவைப் பாரே.

வைப்பாம்மருந்தா மடியரை, வல்வினைத்\nதுப்பாம் புலனைந்தும் துஞ்சக கொடானவன்,\nஎப்பால் யவர்க்கும் நலத்தா லுயர்ந்துயர்ந்து,\nஅப்பால வனெங்க ளாயர் கொழுந்தே.

ஆயர் கொழுந்தா யவரால் புடையுண்ணும்,\nமாயப் பிரானையென் மாணிக்கச் சோதியை,\nதூய அமுதைப் பருகிப்பருகி, என்\nமாயப் பிறவி மயர்வறுத் தேனே.

மயர்வறவென்மனத்தே மன்னினான் றன்னை,\nஉயர்வினை யேதரும் ஒண்சுடர்க் கற்றையை,\nஅயர்வில் அமரர்கள் ஆதிக்கொழுந்தை, என்\nஇசைவினையென்சொல்லி யான்விடுவேனே.

விடுவேனோவென் விளக்கைஎன்னாவியை,\nநடுவேவந்துய்யக் கொள்கின்றநாதனை,\nதொடுவேசெய்திள ஆய்ச் சியர்க்கண்ணினுள்,\nவிடவேசெய்து விழிக்கும்பிரானையே.

பிரான்பெருநிலங் கீண்டவன், பின்னும்\nவிராய்மலர்த்துழாய் வேய்ந்தமுடியன்,\nமராமரமெய்த மாயவன், என்னுள்\nஇரானெனில்பின்னை யானொட்டுவேனோ.

யானொட்டியென்னுள் இருத்துவ மென்றிலன்,\nதானொட்டி வந்தென் தனிநெஞ்சை வஞ்சித்து,\nஊனொட்டி நின்றென் உயிரில் கலந்து, இயல்\nவானொட்டு மோஇனி யென்னை நெகிழ்க்கவே.

என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடை நன்னெஞ்சந்\nதன்னை, அகல்விக்கத் தானும்கில்லானினி,\nபின்னை நெடும்பணைத் தோள்மகிழ் பீடுடை,\nமுன்னை யமரர் முழுமுத லானே.

அமரர் முழுமுத லாகிய ஆதியை,\nஅமரர்க் கமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை,\nஅமர அழும்பத் துழாவியென் னாவி,\nஅமரர்த் தழுவிற் றினிய கலுமோ.

அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும்,\nபுகலு மரியன் பொருவல்ல னெம்மான்,\nநிகரில் அவன்புகழ் பாடி யிளைப்பிலம்,\nபகலு மிரவும் படிந்து குடைந்தே.

குடைந்துவண் டுண்ணும் துழாய்முடி யானை,\nஅடைந்த தென் குருகூர்ச்சட கோபன்,\nமிடைந்த சொல்தொடை யாயிரத்திப்பத்து,\nஉடைந்து நோய்களை யோடு விக்குமே.

ஓடும்புள்ளேறி, சூடும தண்டுழாய்,\nநீடு நின்றவை, ஆடும் அம்மானே.

அம்மானாய்ப் பின்னும், எம்மாண புமானான,\nவெம்மா வாய்கீண்ட, செம்மா கண்ணனே.

கண்ணா வானென்றும், மண்ணோர்விண்ணோர்க்கு,\nதண்ணார் வேங்கட, விண்ணோர் வெற்பனே.

வெற்பை யொன்றெடுத்து, ஒற்க மின்றியே,\nநிற்கும் அம்மான்சீர், கற்பன் வைகலே.

வைகலும் வெண்ணெய், கைகலந்துண்டான்,\nபொய்கலவாது, என் - மெய்கலந்தானே.

கலந்தென்னாவி, நலங்கொள் நாதன்,\nபுலங்கொள் மாணாய், நிலம்கொண் டானே.

கொண்டா னேழ்வி டை, உண்டா னேழ்வையம்,\nதண்டா மஞ்செய்து, என்  எண்டா னானானே.

ஆனா னானாயன், மீனோ டேனமும்,\nதானா னானென்னில், தானா யசங்கே.

சங்கு சக்கரம், அங்கையில் கொண்டான்,\nஎங்கும் தானாய, நங்கள் நாதனே.

நாதன்ஞாலங்கொள்  பாதன்,என்னம்மான்,\nஓதம் போல்கிளர், வேதநீரனே.

நீர்புரை வண்ணன், சீர்ச்சடகோபன்,\nநெர்த லாயிரத்து, ஓர்தலிவையே.

இவையும் அவையும உவையம் இவரும் அவரும் உவரும்\nஎவையும் யவரும் தன்னுள்ளே ஆகியுமாக்கியுங்காக்கும்\nஅவையுள் தனிமுதலெம்மான் கண்ணபிரானென்னமுதம்\nசுவையன் திருவின்மணாளன் என்னுடைச் சூழலுளானே.

சூழல் பலபல வல்லான் தொல்லையங் காலத் துலகை\nகேழலொன் றாகியி டந்த கேசவ னென்னுடை யம்மான்,\nவேழ மருப்பையொ சித்தான் விண்ணவர்க் கெண்ணல் அரியான்\nஆழ நெடுங்கடல் சேர்ந்தான் அவனென னருகலி லானே.

அருகலி லாய பெருஞ்சர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்,\nகருகிய நீலநன் மேனி வண்ணன்செந தாமரைக் கண்ணன்,\nபொருசிறைப்புள்ளுவந்தேறும் பூமகளார்தனிக்கேள்வன்,\nஒருகதியின்சுவைதந்திட் டொழிவிலனென்னோடுடனே.

உடனமர்க்காதல்மகளிர் திருமகள்மண்மகள் ஆயர்\nமடமகள், என்றிவர்மூவர் ஆளும் உலகமும்மூன்றே,\nஉடனவையொக்கவிழுங்கி ஆலிலைச்சேர்ந்தவனெம்மான்,\nகடல்மலிமாயப்பெருமான் கண்ணனென் ஒக்கலை யானே.

ஒக்கலைவைத்துமுலைப்பால் உண்ணென்றுதந்திடவாங்கி,\nசெக்கஞ்செகவன்றவள்பால் உயிர்செகவுண்டபெருமான்,\nநக்கபிரானோடயனும் இந்திரனும்முதலாக,\nஒக்கவும்தோற்றிய ஈசன் மாயனென்னெஞ்சினுளானே.

மாயனென்னெஞ்சினுள்ளன் மற்றும்யவர்க்கும் அஃதே,\nகாயமும்சீவனும்தானே காலுமெரியும் அவனே,\nசேயன் அணியன்யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசர மல்லன்,\nதூயன் துயக் கன்மயக்கன் என்னுடைத்தோளிணையானே.

தோளிணைமேலும் நன்மார்பின்மேலும் சுடர்முடிமேலும்,\nதாளிணைமேலும்பு னைந்த தண்ணந்துழாயுடையம்மான்\nகேளிணையொன்றுமிலாதான் கிளரும்சுடரொளிமூர்த்தி,\nநாளணைந்தொன்றுமகலான் என்னுடைநாவினுளானே.

நாவினுள்நின்றுமலரும் ஞானக்கலைகளுக்கெல்லாம்,\nஆவியுமாக்கையும்தானே அழிப்போடளிப்பவன்தானே,\nபூவியல் நால்தடந்தோளன் பொருபடையாழிசங்கேந்தும்,\nகாவிநன்மேனிக்கமலக் கண்ணனென்கண்ணினுளானே.

கமலக்கண்ணனென்கண்ணினுள்ளான் காண்பன்அவன் கண்களாலே,\nஅமலங்க ளாக விழிக்கும் ஐம்புல னுமவன்மூர்த்தி,\nகமலத்தயன்நம்பிதன்னைக் கண்ணுதலானொடும்தோற்றி\nஅமலத்தெய்வத்தோடுலகம் ஆக்கியென்நெற்றியுளானே.

நெற்றியுள்நின்றென் னையாளும் நிரைமலர்ப்பாதங்கள்சூடி,\nகற்றைத்துழாய்முடிக்கோலக் கண்ணபிரானைத்தொழுவார்,\nஒற்றைப்பிறையணிந்தானும் நான்முகனும் இந்திரனும்,\nமற்றையமரருமெல்லாம் வந்தெனதுச்சியுளானே.

உச்சியுள்ளேநிற்கும்தேவ தேவற்குக்கண்ணபிராற்கு,\nஇச்சையுள்செல்லவுணர்த்தி வண்குருகூர்ச்சடகோபன்,\nஇச்சொன்ன ஆயிரத்துள் இவையுமோர்பத்தெம்பிராற்கு,\nநிச்சலும்விண்ணப்பம்செய்ய நீள்கழல்சென்னிபெருமே.

பொருமாநீள்படை யாழிசங்கத்தொடு,\nதிருமாநீள்கழல் ஏழுலகும்தொழ,\nஒருமாணிக்குற ளாகிநிமிர்ந்த, அக்\nகருமாணிக்கமென் கண்ணுளதாகுமே.

கண்ணுள்ளே நிற்கும் காதன்மையால்தொழில்,\nஎண்ணிலும்வரு மென்னினிவேண்டுவம்?\nமண்ணும்நீரு மெரியும் நல்வாயுவும்,\nவிண்ணுமாய்விரியு மெம்பிரானையே.

எம்பிரானையெந்தை தந்தைதந்தைக்கும்\nதம்பிரானை, தண்தாமரைக்கண்ணனை,\nகொம்பராவு நுண்ணேரிடைமார்வனை,\nஎம்பிரானைத் தொழாய்மடநெஞ்சமே.

நெஞ்சமேநல்லை நல்லை,உன்னைப்பெற்றால்\nஎன்செய்யோம், இனியென்னகுறைவினம்?\nமைந்தனை மலராள்மணவாளனை,\nதுஞ்சும்போதும் விடாதுதொடர்க்கண்டாய்.

கண்டாயேநெஞ்சே கருமங்கள்வாய்க்கின்று, ஓர்\nஎண்டானுமின்றியே வந்தியலுமாறு,\nஉண்டானையுலகேழு மோர்மூவடி\nகொண்டானை, கண்டு கொண்டனைநீயுமே.

நீயும்நானுமிந் நேர்நிற்கில், மேல்மற்றோர்,\nநோயும்சார்க்கொடான் நெஞ்சமே, சொன்னேன்,\nதாயும்தந்தையுமா யிவ்வுலகினில்,\nவாயுமீசன் மணிவண்ணனெந்தையே.

எந்தையேயென்று மெம்பெருமானென்றும்,\nசிந்தையுள்வைப்பன் சொல்லுவன்பாவியேன்,\nஎந்தையெம்பெருமானென்று வானவர்,\nசிந்தையுள் வைத்துச் சொல்லும்செல்வ னையே.

செல்வநாரண னென்றசொல்கேட்டலும்,\nமல்கும்கண்பனி நாடுவன்மாயமே,\nஅல்லும்நன்பகலு மிடைவீடின்றி,\nநல்கியென்னை விடான்நம்பி நம்பியே.

நம்பியைத் தென் குறுங்குடிநின்ற, அச்\nசெம்பொனேதிக ழும்திருமூர்த்தியை,\nஉம்பர்வானவ ராதியஞ்சோதியை,\nஎம்பிரானையென் சொல்லிமறப்பனோ.

மறப்பும்ஞானமும் நானொன் றுணர்ந்திலன்,\nமறக்குமென்று செந்தாமரைக்கண்ணொடு,\nமறப்பற என்னுள்ளே மன்னினான் றன்னை,\nமறப்பனோவினி யானென்மணியையே?

மணியை, வானவர் கண்ணனை, தன்னது ஓர்\nஅணியை, தென் குருகூர் கடகோபன் சொல்\nபணி செய் ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்\nதணிவிலர் கற்பரேல், கல்வி வாயுமே.

வாயுந்திரையுகளும் கானல்மடநாராய்,\nஆயும் அமருலகும்துஞ்சிலும் நீதுஞ்சாயால்,\nநோயும் பயலைமையும் மீதூரவெம்மேபோல்,\nநீயும்திருமாலால் நெஞ்சம்கோட் பட்டாயே.

கோட்பட்டசிந்தையாய்க் கூர்வாய அன்றிலே,\nசேட்பட்ட யாமங்கள் சேரா திரங்குதியால்,\nஆட்பட்ட எம்மேபோல் நீயும் அரவணையான்,\nதாட்பட்ட தண்டுழாய்த் தாமம்கா முற்றாயே.

காமுற்ற கையறவோ டெல்லே இராப்பகல்,\nநீமுற்றக் கண்டுயிலாய் நெஞ்சுருகி யேங்குதியால்\nதீமுற்றத் தென்னிலங்கை யூட்டினான் தாள்நயந்த,\nயாமுற்ற துற்றாயோ வாழி கனைகடலே

கடலும்மலையும் விசும்பும் துழாயெம்போல்,\nசுடர்க்கொளிராப்பகல் துஞ்சாயால்தண்வாடாய்,\nஅடல்கொள்படையாழி அம்மானைக்காண்பான்நீ,\nஉடலம்நோயுற்றாயோ வூழிதோறூழியே.

ஊழிதோறூழி யுலகுக்குநீர்க்கொண்டு,\nதோழியரும்யாமும்போல் நீராய்நெகிழ்கின்ற,\nவாழியவானமே, நீயும் மதுசூதன்,\nபாழிமையிற் பட்டவன்கட்பாசத்தால்நைவாயே

நைவாய எம்மேபோல் நாண்மதியே நீயிந்நாள்,\nமைவான் இருளகற்றாய் மாழாந்துதேம்புதியால்,\nஐவாய் அரவணைமே லாழிப்பெருமானார்,\nமெய்வாசகம் கேட்டுன் மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே.

தோற்றோம்மடநெஞ்ச மெம்பெருமான்நாரணற்கு\nஎம்ஆற்றாமைசொல்லி யழுவோமை நீநடுவே,\nவேற்றோர்வகையில் கொடிதாயெனையூழி,\nமாற்றாண்மைநிற்றியோ வாழிகனையிருளே.

இருளின்திணிவண்ணம் மாநீர்க்கழியே,போய்,\nமருளுற்றிராப்பகல் துஞ்சிலும் நீதுஞ்சாயால்,\nஉருளும்சகடம் உதைத்தபெருமானார்,\nஅருளின்பெருநசையா லாழாந்துநொந்தாயே.

நொந்தாராக்காதல்நோய் மெல்லாவியுள்ளுலர்த்த,\nநந்தாவிளக்கமே நீயுமளியத்தாய்,\nசெந்தாமரைத்தடங்கண் செங்கனிவாயெம்பெருமான்,\nஅந்தாமத்தண்டுழா யாசையால்வேவாயே.