Nacchiyar Thirumozhi — The Sacred Words of the Divine Lady

சீதைவாயமுதமுண்டாய் எங்கள்சிற்றில்நீசிதையேலென்று வீதிவாய்விளையாடும் அயர்சிறுமியர்மழலைச்சொல்லை வேதவாய்த்தொழிலாளர்கள்வாழ் வில்லிபுத்தூர் மன்விட்டுசித்தன்றன் கோதைவாய்த்தமிழ்வல்லவர் குறைவின்றிவைகுந்தஞ்சேர்வரே.

கோழி யழைப்பதன் முன்னம் குடைந்துநீ ராடுவான் போந்தோம் ஆழியஞ் செல்வ னெழுந்தான் அரவணை மேல்பள்ளி கொண்டாய் ஏழைமை யாற்றவும் பட்டோம்  இனியென்றும் பொய்கைக்கு வாரோம் தோழியும் நானும் தொழுதோம் துகிலைப் பணித்தரு ளாயே

இதுவென் புகுந்ததிங் கந்தோ இப்பொய்கைக் கெவ்வாறு வந்தாய் மதுவின் துழாய்முடி மாலே மாயனே எங்க ளமுதே விதியின்மை யாலது மாட்டோம் வித்தகப் பிள்ளாய் விரையேல் குதிகொண் டரவில் நடித்தாய் குருந்திடைக் கூறை பணியாய்

எல்லே யீதென்ன இளமை எம்மனை மார்காணி லொட்டார் பொல்லாங்கீ தென்று கருதாய் பூங்குருந் தேறி யிருத்தி வில்லாலி லங்கை யழித்தாய்நீ வேண்டிய தெல்லாம் தருவோம் பல்லாரும் காணாமே போவோம் பட்டைப் பணித்தரு ளாயே

பரக்க விழித்தெங்கும் நோக்கிப் பலர்குடைந் தாடும் சுனையில் அரக்கநில் லாகண்ணநீர்கள் அலமரு கின்றவா பாராய் இரக்கமே லொன்று மிலாதாய் இலங்கை யழித்த பிரானே குரக்கர சாவதறிந்தோம் குருந்திடைக் கூறை பணியாய்

காலைக் கதுவிடு கின்ற கயலோடு வாளை விரவி வேலைப் பிடித்தெந்னை மார்கள் ஓட்டிலென் னவிளை யாட்டோ கோலச்சிற் றாடை பலவுங் கொண்டுநீ யேறி யிராதே கோலங் கரிய பிரானே குருந்திடைக் கூறை பணியாய்

தடத்தவிழ் தாமரைப் பொய்கைத் தாள்களெங் காலைக் கதுவ விடத்தே ளெறிந்தாலே போல வேதனை யற்றவும் பட்டோம் குடத்தை யெடுத்தேற விட்டுக் கூத்தாட வல்லஎங் கோவே படிற்றையெல் லாம்தவிர்ந் தெங்கள் பட்டைப் பணித்தரு ளாயே

நீரிலே நின்றயர்க் கின்றோம் நீதியல் லாதன செய்தாய் ஊரகம் சாலவும் சேய்த்தால் ஊழியெல் லாமுணர் வானே ஆர்வ முனக்கே யுடையோம் அம்மனை மார்காணி லொட்டார் போர விடாயெங்கள் பட்டைப் பூங்குருந் தேறியி ராதே

மாமிமார் மக்களே யல்லோம் மற்றுமிங் கெல்லாரும் போந்தார் தூமலர்க் கண்கள் வளரத் தொல்லையி ராத்துயில் வானே சேமமே லன்றிது சாலச் சிக்கென நாமிது சொன்னோம் கோமள ஆயர்கொ ழுந்தே குருந்திடைக் கூறை பணியாய்

கஞ்சன் வலைவைத்த வன்று காரிரு ளெல்லில் பிழைத்து நெஞ்சுதுக் கம்செய்யப் போந்தாய் நின்றஇக் கன்னிய ரோமை அஞ்ச உரப்பாள் அசோதை ஆணாட விட்டிட் டிருக்கும் வஞ்சகப் பேய்ச்சிபா லுண்ட மசுமையி லீகூறை தாராய்

கன்னியரோடு எங்கள் நம்பி கரிய பிரான் விளையாட்டைப் பொன் இயல் மாடங்கள் சூழ்ந்த புதுவையர்கோன் பட்டன் கோதை இன்னிசையால் சொன்ன மாலை ஈரைந்தும் வல்லவர் தாம் போய் மன்னிய மாதவனோடு வைகுந்தம் புக்கு இருப்பாரே

தெள்ளி யார்பலர் கைதொழும் தேவனார் வள்ளல் மாலிருஞ் சோலை மணாளனார் பள்ளி கொள்ளு மிடத்தடி வொட்டிட கொள்ளு மாகில்நீ கூடிடு கூடலே

காட்டில் வேங்கடம் கண்ண புரநகர் வாட்ட மின்றி மகிழ்ந்துறை வாமனன் ஓட்ட ராவந்தென் கைப்பற்றி தன்னோடும் கூட்டு மாகில்நீ கூடிடு கூடலே

பூம கன்புகழ் வானவர் போற்றுதற் காம கன்அணி வாணுதல் தேவகி மாம கன்மிகு சீர்வசு தேவர்தம் கோம கன்வரில் கூடிடு கூடலே

ஆய்ச்சி மார்களு மாயரு மஞ்சிட பூத்த நீள்கடம் பேறிப் புகப்பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல்நட மாடிய கூத்த னார்வரில் கூடிடு கூடலே

மாட மாளிகை சூழ்மது ரைப்பதி நாடி நந்தெரு வின்நடு வேவந்திட்டு ஓடை மாமத யானை யுதைத்தவன் கூடு மாகில்நீ கூடிடு கூடலே

அற்ற வன்மரு தம்முறி யநடை கற்ற வன்கஞ் சனைவஞ் சனையினால் செற்ற வன்திக ழும்மது ரைப்பதி கொற்ற வன்வரில் கூடிடு கூடலே

அன்றின் னாதன செய்சிசு பாலனும் நின்ற நீள்மரு தும்மெரு தும்புள்ளும் வென்றி வேல்விறற் கஞ்சனும் வீழமுன் கொன்ற வன்வரில் கூடிடு கூடலே

ஆவ லன்புட யார்தம் மனத்தன்றி மேவ லன்விரை சூழ்துவ ராபதிக் காவ லன்கன்று மேய்த்து விளையாடும் கோவ லன்வரில் கூடிடு கூடலே

கொண்ட கோலக் குறளுரு வாய்ச்சென்று பண்டு மாவலி தன்பெரு வேள்வியில் அண்ட மும்நில னும்அடி யொன்றினால் கொண்ட வன்வரில் கூடிடு கூடலே

பழகு நான்மறை யின்பொரு ளாய்மதம் ஒழுகு வாரண முய்ய வளித்தஎம் அழக னாரணி யாய்ச்சியர் சிந்தையுள் குழக னார்வரில் கூடிடு கூடலே

ஊடல் கூட லுணர்தல் புணர்தலை நீடு நின்ற நிறைபுக ழாய்ச்சியர் கூட லைக்குழற் கோதைமுன் கூறிய பாடல் பத்தும்வல் லார்க்கில்லை பாவமே

மன்னு பெரும்புகழ் மாதவன் மாமணி வண்ணன் மணிமுடி மைந்தன் தன்னை உகந்தது காரண மாகஎன் சங்கிழக் கும்வழக் குண்டே புன்னை குருக்கத்தி ஞாழல் செருந்திப் பொதும்பினில் வாழும் குயிலே பன்னியெப் போது மிருந்து விரைந்தென் பவளவா யன்வரக் கூவாய்

வெள்ளை விளிசங் கிடங்கையிற் கொண்ட விமல னெனக்குருக் காட்டான் உள்ளம் புகுந்தென்னை நைவித்து நாளும் உயிர்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும் கள்ளவிழ் செண்பகப் பூமலர் கோதிக் களித்திசை பாடுங் குயிலே மெள்ள விருந்து மிழற்றி மிழற்றாதென் வேங்கட வன்வரக் கூவாய்

மாதலி தேர்முன்பு கோல்கொள்ள மாயன் இராவணன் மேல் சரமாரி தாய்தலை யற்றற்று வீழத் தொடுத்த தலைவன் வரவெங்குங் காணேன் போதலர் காவில் புதுமணம் நாறப் பொறிவண்டின் காமரங் கேட்டுஉன் காதலி யோடுடன் வாழ்குயி லேஎன் கருமாணிக் கம்வரக் கூவாய்

என்புரு கியின வேல்நெடுங் கண்கள் இமைபொருந் தாபல நாளும் துன்பக் கடல்புக்கு வைகுந்த னென்பதோர் தோணி பெறாதுழல் கின்றேன் அன்புடை யாரைப் பிரிவுறு நோயது நீயு மறிதி குயிலே பொன்புரை மேனிக் கருளக் கொடியுடைப் புண்ணிய னைவரக் கூவாய்

மென்னடை யன்னம் பரந்துவிளையாடும் வில்லிபுத் தூருறை வான்றன் பொன்னடி காண்பதோ ராசயி னாலென் பொருகயற் கண்ணிணை துஞ்சா இன்னடி சிலோடு பாலமு தூட்டி எடுத்தவென் கோலக் கிளியை உன்னொடு தோழமை கொள்வன் குயிலே உலகளந் தான்வரக் கூவாய்

எத்திசை யுமம ரர்பணிந் தேத்தும் இருடீகே சன்வலி செய்ய முத்தன்ன வெண்முறு வற்செய்ய வாயும் முலயு மழகழிந் தேன்நான் கொத்தலர் காவில் மணித்தடம் கண்படை கொள்ளு மிளங்குயி லேஎன் தத்துவ னைவரக் கூகிற்றி யாகில் தலையல்லால் கைம்மாறி லேனே

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளிகொள் வானைப் புணர்வதோ ராசயி னால்என் கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித் தாவியை யாகுலஞ் செய்யும் அங்குயி லே.உனக் கென்ன மறைந்துறைவு ஆழியும் சங்குமொண் தண்டும் தங்கிய கையவ னைவரக் கூவில்நீ சாலத் தருமம் பெறுதி

சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச் சதுரன் பொருத்த முடையன் நாங்களெம் மில்லிருந் தொட்டிய கச்சங்கம் நானு மவனு மறிதும் தேங்கனி மாம்பொழில் செந்தளிர் கோதும் சிறுகுயி லேதிரு மாலை ஆங்கு விரைந்தொல்லை கூகிற்றி யாகில்  அவனைநான் செய்வன காணே

பைங்கிளி வண்ணன் சிரீதர னென்பதோர் பாசத் தகப்பட்டி ருந்தேன் பொங்கொளி வண்டிரைக் கும்பொழில் வாழ்குயி லேகுறிக் கொண்டிது நீகேள் சங்கொடு சக்கரத் தான்வரக் கூவுதல்  பொன்வளை கொண்டு தருதல் இங்குள்ள காவினில் வாழக் கருதில் இரண்டத்தொன் றேல்திண்ணம் வேண்டும்.

அன்றுல கம்மளந் தானையுகந் தடிமைக்கண வன்வலி செய்ய தென்றலுந் திங்களு மூடறுத் தென்னை நலியும் முறைமை யறியேன் என்றுமிக் காவி லிருந்திருந் தென்னைத் தகர்த்தாதே நீயும் குயிலே இன்றுநா ராயண னைவரக் கூவாயேல் இங்குத்தை நின்றும் துரப்பன்

விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை வேற்கண் மடந்தை விரும்பி கண்ணுற வென்கடல் வண்ணனைக் கூவு கருங்குயி லேஎன்ற மாற்றம் பண்ணுற நான்மறையோர்புது வைமன்னன் பட்டர்பி ரான்கோதை சொன்ன நண்ணுறு வாசக மாலைவல்லார்நமோ நாராய ணாயவென் பாரே

வாரண மாயிரம் சூழவ லம்செய்து நாரண நம்பி நடக்கின்றா னென்றெதிர் பூரண பொற்குடம் வைத்துப் புறமெங்கும் தோரணம் நாட்டக் கனாக்கண்டேன் தோழீநான்

நாளைவ துவைம ணமென்று நாளிட்டு பாளைக முகுப ரிசுடைப் பந்தற்கீழ் கோளரி மாதவன் கோவிந்த னென்பான்ஓர் காளைபு குதக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்,

இந்திர னுள்ளிட்ட தேவர்கு ழாமெல்லாம் வந்திருந் தென்னைம கட்பேசி மந்திரித்து மந்திரக் கோடியு டுத்திம ணமாலை அந்தரி சூட்டக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

நாற்றிசைத் தீர்த்தங்கொ ணர்ந்துந னிநல்கி பார்ப்பனச் சிட்டர்கள் பல்லாரெ டுத்தேத்தி பூப்புனை கண்ணிப்பு னிதனோ டென்றன்னை காப்புநாண் கட்டக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

கதிரொளி தீபம்க லசமு டனேந்தி சதிரிள மங்கையர் தாம்வந்தெ திர்கொள்ள மதுரையார் மன்ன னடிநிலை தொட்டுஎங்கும் அதிரப் புகுதக் கனாக்கண்டேன் தோழீநான்

மத்தளம் கொட்டவ ரிசங்கம் நின்றூத முத்துடைத் தாமநி ரைதாழ்ந்த பந்தற்கீழ் மைத்துனன் நம்பிம துசூதன் வந்துஎன்னைக் கைத்தலம் பற்றக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

வாய்நல்லார் நல்லம றையோதி மந்திரத்தால் பாசிலை நாணல்ப டுத்துப்ப ரிதிவைத்து காய்சின மாகளி றன்னானென் கைப்பற்றி தீவலம் செய்யக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

இம்மைக்கு மேழேழ்பி றவிக்கும் பற்றாவான் நம்மையு டையவன் நாராய ணன்நம்பி செம்மை யுடையதி ருக்கையால் தாள்பற்றி அம்மிமி திக்கக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

வரிசிலை வாள்முகத் தென்னைமார் தாம்வந்திட்டு எரிமுகம் பாரித்தென் னைமுன்னே நிறுத்தி அரிமுக னச்சுதன் கைம்மேலென் கைவைத்து பொரிமுகந் தட்டக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்

குங்கும மப்பிக் குளிர்சாந்தம் மட்டித்து மங்கல வீதிவ லம்செய்து மணநீர் அங்கவ னோடுமு டஞ்சென்றங் கானைமேல் மஞ்சன மாட்டக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்.

ஆயனுக் காகத்தான் கண்டக னாவினை வேயர்பு கழ்வில்லி புத்தூர்க்கோன் கோதைசொல் தூயத மிழ்மாலை ஈரைந்தும் வல்லவர் வாயுநன் மக்களைப் பெற்றும கிழ்வரே

கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ திருப்பவளச் செவ்வாய்தான் தித்தித்தி ருக்கும்மோ மருப்பொசித்த மாதவன்றன் வாய்ச்சுவையும் நாற்றமும் விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி வெண்சங்கே

கடலில்பி றந்துக ருதாது பஞ்சசனன் உடலில்வ ளர்ந்துபோ யூழியான் கைத்தலத் திடரில்கு டியேறித் தீயவ சுரர் நடலைப்ப டமுழங்கும் தோற்றத்தாய் நற்சங்கே

தடவரை யின்மீதே சரற்கால சந்திரன் இடையுவா வில்வந்தெ ழுந்தாலே போல்நீயும் வடமதுரை யார்மன்னன் வாசுதே வன்கையில் குடியேறி வீற்றிருந்தாய் கோலப்பெ ருஞ்சங்கே

சந்திர மண்டலம்போல் தாமோத ரன்கையில் அந்தர மொன்றின்றி யேறிய வஞ்செவியில் மந்திரம் கொள்வாயே போலும்வ லம்புரியே இந்திரனு முன்னோடு செல்வத்துக் கேலானே

உன்னோடு டனேயொ ருகடலில் வாழ்வாரை இன்னாரி னையாரென் றெண்ணுவா ரில்லைகாண் மன்னாகி நின்றம துசூதன் வாயமுதம் பன்னாளு முண்கின்றாய் பாஞ்சசன் னியமே

போய்த்தீர்த்த மாடாதே நின்றபு ணர்மருதம் சாய்த்தீர்த்தான் கைத்தலத்தே யேறிக்கு டிகொண்டு சேய்த்தீர்த மாய்நின்ற செங்கண்மால் தன்னுடய வாய்த்தீர்த்தம் பாய்ந்தாட வல்லாய்வ லம்புரியே

செங்கமல நாண்மலர்மேல் தேனுகருமன்னம்போல் செங்கட்க ருமேனி வாசுதே வனுடய அங்கைத்த லமேறி அன்னவ சஞ்செய்யும் சங்கரையா உஞ்செல்வம் சாலவ ழகியதே

உண்பது சொல்லிலு லகளந்தான் வாயமுதம் கண்படை கொள்ளில்க டல்வண்ணன் கைத்தலத்தே பெண்படை யாருன்மேல் பெரும்பூசல் சாற்றுகின்றார் பண்பல செய்கின்றாய் பாஞ்சசன் னியமே

பதினாறா மாயிரவர் தேவிமார் பார்த்திருப்ப மதுவாயில் கொண்டாற்போல் மாதவன்றன் வாயமுதம் பொதுவாக வுண்பதனைப் புக்குநீ யுண்டக்கால் சிதையாரோ வுன்னோடு செல்வப்பெ ருஞ்சங்கே

பாஞ்சசன் னியத்தைப் பற்பநா பனோடும் வாய்ந்தபெ ருஞ்சுற்ற மாக்கிய வண்புதுவை ஏய்ந்தபுகழ்ப் பட்டர்பிரான் கோதைதமி ழீரைந்தும் ஆய்ந்தேத்த வல்லா ரவரும ணுக்கரே

விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தாற்போல் மேகங்காள் தெண்ணீர்பாய் வேங்கடத்தென் திருமாலும் போந்தானே கண்ணீர்கள் முலைக்குவட்டில் துளிசோரச் சோர்வேனை பெண்ணீர்மை யீடழிக்கும் இதுதமக்கோர் பெருமையே?

மாமுத்த நிதிசொரியும் மாமுகில்காள் வேங்கடத்துச் சாமத்தின் நிறங்கொண்ட தாடாளன் வார்த்தையென்னே காமத்தீ யுள்புகுந்து கதுவப்பட்டு இடைக்கங்குல் ஏமத்தோர் தென்றலுக்கிங் கிலக்காய்நா னிருப்பேனே

ஒளிவண்ணம் வளைசிந்தை உறக்கத்தோ டிவையெல்லாம் எளிமையா லிட்டென்னை ஈடழியப் போயினவால் குளிரருவி வேங்கடத்தென் கோவிந்தன் குணம்பாடி அளியத்த மேகங்காள் ஆவிகாத் திருப்பேனே

மின்னாகத் தெழுகின்ற மேகங்காள் வேங்கடத்துத் தன்னாகத் திருமங்கை தங்கியசீர் மார்வற்கு என்னாகத் திளங்கொங்கை விரும்பித்தாம் நாடோறும் பொன்னாகம் புல்குதற்கென் புரிவுடைமை செப்புமினே

வான்கொண்டு கிளர்ந்தெழுந்த மாமுகில்காள் வேங்கடத்துத் தேன்கொண்ட மலர்ச்சிதறத் திரண்டேறிப் பொழிவீர்காள் ஊன்கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை யுடலிடந்தான் தான்கொண்ட சரிவளைகள் தருமாகில் சாற்றுமினே.

சலங்கொண்டு கிளர்ந்தெழுந்த தண்முகில்காள் மாவலியை நிலங்கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்தேறிப் பொழிவீர்காள் உலங்குண்ட விளங்கனிபோல் உள்மெலியப் புகுந்துஎன்னை நலங்கொண்ட நாரணற்கென் நடலைநோய் செப்புமினே.

சங்கமா கடல்கடைந்தான் தண்முகில்காள் வேங்கடத்துச் செங்கண்மால் சேவடிக்கீழ் அடிவீழ்ச்சி விண்ணப்பம் கொங்கைமேல் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்துஒருநாள் தங்குமே லென்னாவி தங்குமென் றுரையீரே

கார்காலத் தெழுகின்ற கார்முகில்காள் வேங்கடத்துப் போர்காலத் தெழுந்தருளிப் பொருதவனார் பேர்சொல்லி நீர்காலத் தெருக்கிலம் பழவிலைபோல் வீழ்வேனை வார்காலத் தொருநாள்தம் வாசகம்தந் தருளாரே!

மதயானை போலெழுந்த மாமுகில்காள் வேங்கடத்தைப் பதியாக வாழ்வீர்காள் பாம்பணையான் வார்த்தையென்னே கதியென்றும் தானாவான் கருதாதுஓர் பெண்கொடியை வதைசெய்தான் என்னும்சொல் வையகத்தார் மதியாரே

நாகத்தி னணையானை நன்னுதலாள் நயந்துரைசெய் மேகத்தை வேங்கடக்கோன் விடுதூதில் விண்ணப்பம் போகத்தில் வழுவாத புதுவையர்கோன் கோதைதமிழ் ஆகத்து வைத்துரைப்பார் அவரடியா ராகுவரே

சிந்துரச் செம்பொடிப்போல் திருமாலிருஞ் சோலையெங்கும் இந்திர கோபங்களே எழுந்தும்பரந் திட்டனவால் மந்தரம் நாட்டியன்று மதுரக்கொழுஞ் சாறுகொண்ட சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையினின் றுய்துங்கொலோ

போர்களி றுபொரும்மா லிருஞ்சோலையம் பூம்புறவில் தார்க்கொடி முல்லைகளும் தவளநகை காட்டுகின்ற கார்க்கொள் படாக்கள்நின்று கழறிச்சிரிக் கத்தரியேன் ஆர்க்கிடு கோதோழி அவன்தார்ச்செய்த பூசலையே

கருவிளை யொண்மலர்காள் காயாமலர் காள்திருமால் உருவொளி காட்டுகின்றீர் எனக்குய்வழக் கொன்றுரையீர் திருவிளை யாடுதிண்டோள் திருமாலிருஞ் சோலைநம்பி வரிவளை யில்புகுந்து வந்திபற்றும் வழக்குளதே.

பைம்பொழில் வாழ்குயில்காள் மயில்காள்ஒண் கருவிளைகாள் வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப்பூவை நறுமலர்காள் ஐம்பெரும் பாதகர்காள் அணிமாலிருஞ் சோலைநின்ற எம்பெரு மானுடைய நிறமுங்களுக் கெஞ்செய்வதே

துங்க மலர்ப்பொழில்சூழ் திருமாலிருஞ் சோலைநின்ற செங்கட் கருமுகிலின் திருவுருப் போல்மலர்மேல் தொங்கிய வண்டினங்காள் தொகுபூஞ்சுனை காள்சுனையில் தங்குசெந் தாமரைகாள் எனக்கோர்சரண் சாற்றுமினே

நாறுநறும் பொழில்மா லிருஞ்சோலை நம்பிக்குநான் நூறுதடாவில் வெண்ணெய் வாய்நேர்ந்து பராவிவைத்தேன் நூறுதடா நிறைந்த அக்கார வடிசில்சொன்னேன் ஏறுதிருவுடையான் இன்றுவந்திவை கொள்ளுங்கொலோ

இன்றுவந் தித்தனையும் அமுதுசெய் திடப்பெறில்நான் ஒன்றுநூ றாயிரமாக் கொடுத்துப்பின்னும் ஆளும்செய்வன் தென்றல் மணங்கமழும் திருமாலிருஞ் சோலைதன்னுள் நின்ற பிரான்அடியேன் மனத்தேவந்து நேர்படிலே

காலை யெழுந்திருந்து கரியகுரு விக்கணங்கள் மாலின் வரவுசொல்லி மருள்பாடுதல் மெய்ம்மைகொலோ சோலை மலைப்பெருமான் துவராபதி யெம்பெருமான் ஆலி னிலைப்பெருமான் அவன் வார்த்தை யுரைக்கின்றதே

கோங்கல ரும்பொழில்மா லிருஞ்சோலயில் கொன்றைகள்மேல் தூங்குபொன் மாலைகளோ டுடனாய்நின்று தூங்குகின்றேன் பூங்கொள் திருமுகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும் சார்ங்கவில் நாணொலியும் தலைப்பெய்வதெஞ் ஞான்றுகொலோ

சந்தொடு காரகிலும் சுமந்துதடங் கள்பொருது வந்திழி யும்சிலம்பா றுடைமாலிருஞ் சோலைநின்ற சுந்தரனை சுரும்பார் குழல்கோதை தொகுத்துரைத்த செந்தமிழ் பத்தும்வல்லார் திருமாலடி சேர்வர்களே

கார்க்கோடல் பூக்காள் கார்க்கடல் வண்ணனென் மேல்உம்மைப் போர்க்கோலம் செய்து போர விடுத்தவ னெங்குற்றான் ஆர்க்கோ இனிநாம் பூச லிடுவது அணிதுழாய்த் தார்க்கோடும் நெஞ்சந் தன்னைப் படைக்கவல் லேனந்தோ.

மேற்றோன்றிப் பூக்காள் மேலுல கங்களின் மீதுபோய் மேற்றோன்றும் சோதி வேத முதல்வர் வலங்கையில் மேற்றோன்று மாழியின் வெஞ்சுடர் போலச் சுடாதுஎம்மை மாற்றோலைப் பட்டவர் கூட்டத்து வைத்துகொள் கிற்றிரே

கோவை மணாட்டி நீயுன் கொழுங்கனி கொண்டுஎம்மை ஆவி தொலைவியேல் வாயழ கர்தம்மை யஞ்சுதும் பாவி யேன்தோன்றிப் பாம்பணை யார்க்கும்தம் பாம்புபோல் நாவு மிரண்டுள வாய்த்து நாணிலி யேனுக்கே

முல்லைப் பிராட்டி நீயுன் முறுவல்கள் கொண்டுஎம்மை அல்லல் விளைவியே லாழிநங் காய்உன்ன டைக்கலம் கொல்லை யரக்கியை மூக்கரிந் திட்ட குமரனார் சொல்லும் பொய்யானால் நானும் பிறந்தமை பொய்யன்றே

பாடும் குயில்காள் ஈதென்ன பாடல்நல் வேங்கட நாடர் நமக்கொரு வாழ்வுதந் தால்வந்து பாடுமின் ஆடும் கருளக் கொடியுடை யார்வந் தருள்செய்து கூடுவ ராயிடில் கூவிநும் பாட்டுகள் கேட்டுமே

கணமா மயில்காள் கண்ணபி ரான்திருக் கோலம்போன்று அணிமா நடம்பயின் றாடுகின் றீர்க்கடி வீழ்கின்றேன் பணமா டரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளிகொள் மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே