Perumal Thirumozhi — The Sacred Words of the Lord

பாயுநீ ரரங்கந் தன்னுள் பாம்பணைப் பள்ளி கொண்ட மாயனார் திருநன் மார்பும் மரகத வுருவும் தோளும் தூய தாமரைக் கண்களும் துவரிதழ் பவள வாயும் ஆயசீர் முடியும் தேசும் அடியரோர்க் ககல லாமே.

பணிவினால் மனம தொன்றிப் பவளவா யரங்க னார்க்கு துணிவினால் வாழ மாட்டாத் தொல்லைநெஞ் சேநீ சொல்லாய் அணியனார் செம்பொ னாய அருவரை யனைய கோயில் மணியனார் கிடந்த வாற்றை மனத்தினால் நினைக்க லாமே

பேசிற்றே பேச லல்லால் பெருமையொன் றுணர லாகாது ஆசற்றார் தங்கட் கல்லால் அறியலா வானு மல்லன் மாசற்றார் மனத்து ளானை வணங்கிநா மிருப்ப தல்லால் பேசத்தா னாவ துண்டோ பேதைநெஞ் சேநீ சொல்லாய்

கங்கயிற் புனித மாய காவிரி நடுவு பாட்டு பொங்குநீர் பரந்து பாயும் பூம்பொழி லரங்கந் தன்னுள் எங்கள்மா லிறைவ னீசன் கிடந்ததோர் கிடக்கை கண்டும் எங்ஙனம் மறந்து வாழ்கேன் ஏழையே னேழை யேனே.

வெள்ளநீர் பரந்து பாயும் விரிபொழி லரங்கந் தன்னுள் கள்ளனார் கிடந்த வாறும் கமலநன் முகமும் கண்டு உள்ளமே வலியைப் போலும் ஒருவனென் றுணர மாட்டாய் கள்ளமே காதல் செய்துன் கள்ளத்தே கழிக்கின் றாயே.

குளித்துமூன் றனலை யோம்பும் குறிகொளந் தணமை தன்னை ஒளித்திட்டே னென்க ணில்லை நின்கணும் பத்த னல்லேன் களிப்பதென் கொண்டு நம்பீ கடல்வண்ணா. கதறு கின்றேன் அளித்தெனக் கருள்செய் கண்டாய் அரங்கமா நகரு ளானே.

போதெல்லாம் போது கொண்டுன் பொன்னடி புனைய மாட்டேன் தீதிலா மொழிகள் கொண்டுன் திருக்குணம் செப்ப மாட்டேன் காதலால் நெஞ்ச மன்பு  கலந்திலே னதுதன் னாலே ஏதிலே னரங்கர்க்கு எல்லே எஞ்செய்வான் தோன்றி னேனே.

குரங்குகள் மலையை தூக்கக் குளித்துத்தாம் புரண்டிட் டோடி தரங்கநீ ரடைக்க லுற்ற சலமிலா அணிலம் போலேன் மரங்கள்போல் வலிய நெஞ்சம் வஞ்சனேன் நெஞ்சு தன்னால் அரங்கனார்க் காட்செய் யாதே அளியத்தே னயர்க்கின் றேனே.

உம்பரா லறிய லாகா ஒளியுளார் ஆனைக் காகி செம்புலா லுண்டு வாழும் முதலைமேல் சீறி வந்தார் நம்பர மாய துண்டே நாய்களோம் சிறுமை யோரா எம்பிராற் காட்செய் யாதே எஞ்செய்வான் தோன்றி னேனே.

ஊரிலேன் காணி யில்லை உறவுமற் றொருவ ரில்லை பாரில்நின் பாத மூலம் பற்றிலேன் பரம மூர்த்தி காரொளி வண்ண னேஎன் கண்ணனே கதறு கின்றேன் ஆருளர்க் களைக ணம்மா அரங்கமா நகரு ளானே.

மனத்திலோர் தூய்மை யில்லை வாயிலோ ரிஞ்சொ லில்லை சினத்தினால் செற்றம் நோக்கித் தீவிளி விளிவன் வாளா புனத்துழாய் மாலை யானே பொன்னிசூழ் திருவ ரங்கா எனக்கினிக் கதியென் சொல்லாய் என்னையா ளுடைய கோவே.

தவத்துளார் தம்மி லல்லேன் தனம்படத் தாரி லல்லேன் உவர்த்தநீர் போல வென்றன் உற்றவர்க் கொன்று மல்லேன் துவர்த்தசெவ் வாயி னார்க்கே துவக்கறத் துரிச னானேன் அவத்தமே பிறவி தந்தாய் அரங்கமா நகரு ளானே

ஆர்த்துவண் டலம்பும் சோலை அணிதிரு வரங்கந் தன்னுள் கார்த்திர ளனைய மேனிக் கண்ணனே உன்னைக் காணும் மார்க்கமொன் றறிய மாட்டா மனிசரில் துரிச னாய மூர்க்கனேன் வந்து நின்றேன் மூர்க்கனேன் மூர்க்க னேனே

மெய்யெலாம் போக விட்டு விரிகுழ லாரில் பட்டு பொய்யெலாம் பொதிந்து கொண்ட போட்கனேன் வந்து நின்றேன் ஐயனே அரங்க னேஉன் அருளென்னு மாசை தன்னால் பொய்யனேன் வந்து நின்றேன் பொய்யனேன் பொய்ய னேனே

உள்ளத்தே யுறையும் மாலை உள்ளுவா னுணர்வொன் றில்லா கள்ளத்தேன் நானும் தொண்டாய்த் தொண்டுக்கே கோலம் பூண்டேன் உள்ளுவா ருள்ளிற்றெல்லாம் உடனிருந் தறிதி யென்று வெள்கிப்போ யென்னுள் ளேநான் விலவறச் சிரித்திட் டேனே.

தாவியன் றுலக மெல்லாம் தலைவிளாக் கொண்ட எந்தாய் சேவியே னுன்னை யல்லால்சிக் கெனச் செங்கண் மாலே ஆவியே.அமுதே என்றன் ஆருயி ரனைய எந்தாய் பாவியே னுன்னை யல்லால் பாவியேன் பாவி யேனே.

மழைக்கன்று வரைமு னேந்தும் மைந்தனே மதுர வாறே உழைக்கன்றே போல நோக்கம் உடையவர் வலையுள் பட்டு உழைக்கின்றேற் கென்னை நோக்கா தொழிவதேஉன்னை யன்றே அழைக்கின்றேன் ஆதி மூர்த்தி அரங்கமா நகரு ளானே.

தெளிவிலாக் கலங்கல் நீர்சூழ் திருவரங்கங் கத்துள் ளோங்கும் ஒளியுளார் தாமே யன்றே தந்தையும் தாயு மாவார் எளியதோ ரருளு மன்றே எந்திறத் தெம்பி ரானார் அளியன்நம் பையல் என்னார் அம்மவோ கொடிய வாறே.

மேம்பொருள் போக விட்டு மெய்ம்மையை மிகவு ணர்ந்து ஆம்பரி சறிந்து கொண்டு ஐம்புல னகத்த டக்கி காம்பறத் தலைசி ரைத்துன் கடைத்தலை யிருந்துவாழும் சோம்பரை உகத்தி போலும் சூழ்புனல் அரங்கத் தானே.

அடிமையில் குடிமை யில்லா அயல்சதுப் பேதி மாரில் குடிமையில் கடைமை பட்ட குக்கரில் பிறப்ப ரேலும் முடியினில் துளபம் வைத்தாய் மொய்கழற் கன்பு செய்யும் அடியரை யுகத்தி போலும் அரங்கமா நகரு ளானே.

திருமறு மார்வ நின்னைச் சிந்தையுள் திகழ வைத்து மருவிய மனத்த ராகில் மாநிலத் துயிர்க ளெல்லாம் வெருவரக் கொன்று சுட்டிட் டீட்டிய வினைய ரேலும் அருவினைப் பயன துய்யார் அரங்கமா நகரு ளானே.

வானுளா ரறிய லாகா வானவா என்ப ராகில் தேனுலாந் துளப மாலைச் சென்னியாய் என்ப ராகில் ஊனமா யினகள் செய்யும் ஊனகா ரகர்க ளேலும் போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனித மன்றே.

பழுதிலா வொழுக லாற்றுப் பலசதுப் பேதி மார்கள் இழிகுலத் தவர்க ளேலும் எம்மடி யார்க ளாகில் தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்றுநின் னோடு மொக்க வழிபட வருளி னாய்போன்ம் மதிள்திரு வரங்கத் தானே.

அமரவோ ரங்க மாறும் வேதமோர் நான்கு மோதி தமர்களில் தலைவ ராய சாதியந் தணர்க ளேலும் நுமர்களைப் பழிப்ப ராகில் நொடிப்பதோ ரளவில்ஆங்கே அவர்கள்தாம் புலையர் போலும் அரங்கமா நகரு ளானே.

பெண்ணுலாம் சடையி னானும் பிரமனு முன்னைக் காண்பான் எண்ணிலா வூழி யூழி தவஞ்செய்தார் வெள்கி நிற்ப விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கன் றருளை யீந்த கண்ணறாஉன்னை யென்னோ களைகணாக் கருது மாறே.

வளவெழும் தவள மாட மதுரைமா நகரந் தன்னுள் கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை துவளத்தொண் டாய தொல்சீர்த் தொண்டர டிப்பொ டிசொல் இளையபுன் கவிதை யேலும் எம்பிறார் கினிய வாறே.