Periya Thirumozhi — The Great Sacred Words

இரவுகூர்ந் திருள்பெரு கியவரைமுழை இரும்பசியதுகூர,\nஅரவமா விக்குமகன் பொழில்தழுவிய அருவரையிமயத்து,\nபரமனாதி யெம்பனிமுகில் வண்ணனென்று எண்ணிநின்றிமையோர்கள்,\nபிரமனோடு சென்றடிதொழும் பெருந்தகைப் பிரிதிசென்றடைநெஞ்சே.

ஓதியாயிர நாமங்களு ணர்ந்தவர்க்கு உறுதுயரடையாமல்,\nஏதமின்றி நின்றருளும்நம் பெருந்தகை இருந்தநல்லிமயத்து,\nதாதுமல் கியபிண்டி விண்டலர்கின்ற தழல்புரையெழில்நோக்கி,\nபேதைவண்டு களெரியென வெருவரு பிரிதிசென்றடைநெஞ்சே.

கரியமாமுகிற் படலங்கள்கிடந்து அவைமுழங்கிட,களிறென்று\nபெரியமாசுணம் வரையெனப் பெயர்தரு பிரிதியெம்பெருமானை,\nவரிகொள் வண்டறை பைம்பொழில் மங்கையர் கலியனதொலிமாலை,\nஅரியவின் னிசைபாடு நல்லடியவர்க்கு அருவினையடயாவே.

முற்றமூத்துக் கோல்துணையா முன்னடிநோக்கிவளைந்து\nஇற்றகால்போல் தள்ளி மெள்ள இருந்தங்கிளையாமுன்,\nபெற்றதாய்போல்வந்த பேய்ச்சி பெருமுலையூடு உயிரை\nவற்றவாங்கியுண்ட வாயான் வதரிவணங்குதுமே.

முதுகுபற்றிக்கைத்த லத்தால் முன்னொருகோலூன்றி,\nவிதிர்விதிர்த்துக்கண் சுழன்று மேற்கிளைகொண்டிருமி,\nஇதுவென்னப்பர் மூத்தவா றென்று இளையவரேசாமுன்,\nமதுவுண்வண்டுபண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே.

உறிகள்போல்மெய்ந்நரம் பெழுந்து ஊன்தளர்ந்துள்ளமெள்கி,\nநெறியைநோக்கிக்கண் சுழன்று நின்றுநடுங்காமுன்,\nஅறிதியாகில்நெஞ்சம் அன்பா யாயிரநாமஞ்சொல்லி,\nவெறிகொள்வண்டு பண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே.

பீளைசோரக்கண்ணி டுங்கிப் பித்தெழமூத்திருமி\nதாள்கள் நோவத்தம்மில் முட்டித் தள்ளிநடவாமுன்,\nகாளையாகிக்கன்று மேய்த்துக் குன்றெடுத்தன்றுநின்றான்,\nவாளைபாயும்தண்ட டஞ்சூழ் வதரிவணங்குதுமே.

பண்டுகாமரான வாறும் பாவையர்வாயமுதம்\nஉண்டவாறும், வாழ்ந்த வாறும் ஒக்கவுரைத்திருமி,\nதண்டுகாலாவூன்றி யூன்றித் தள்ளிநடவாமுன்,\nவண்டுபாடும்தண்டு ழாயான் வதரிவணங்குதுமே.

எய்த்த சொல்லோ டீளையேங்கி இருமி யிளைத்துடலம்\nபித்தர்போலச் சித்தம்வேறாய்ப் பேசி யயராமுன்\nஅத்தனெந்தை யாதிமூர்த்தி ஆழ்கடலைக் கடைந்த\nமைத்தசோதி யெம்பெருமான் வதரி வணங்குதுமே.

பப்ப அப்பர் மூத்த ஆறு பாழ்ப்பதுசீத்திரளை\nயொப்ப ஐக்கள்போத வுந்த உன்தமர்க்காண்மினென்று,\nசெப்புநேர் மென்கொங்கை நல்லார் தாம்சிரியாதமுன்னம்,\nவைப்பும் நங்கள்வாழ்வு மானான் வதரிவணங்குதுமே.

ஈசிபோமினீங்கி ரேன்மின் இருமியிளைத்தீர் உள்ளம்\nகூசியிட்டீரென்று பேசும் குவளையங்கண்ணியர்ப்பால்,\nநாசமானபாசம் விட்டு நன்னெறிநோக்கலுறில்,\nவாசம்மல்குதண்டு ழாயான் வதரிவணங்குதுமே.

புலன்கள்நையமெய்யில் மூத்துப் போந்திருந்துள்ளமெள்கி,\nகலங்கவைக்கள்போத வுந்திக் கண்டபிதற்றாமுன்,\nஅலங்கலாயதண்டு ழாய்கொண்டு ஆயிரநாமம்சொல்லி,\nவலங்கொள்தொண்டர்ப்பாடி யாடும் வதரிவணங்குதுமே.

வண்டுதண்டேனுண்டுவாழும் வதரிநெடுமாலை,\nகண்டல்வேலிமங்கை வேந்தன் கலியனொலிமாலை,\nகொண்டுதொண்டர்ப்பாடி யாடக் கூடிடில்நீள்விசும்பில்,\nஅண்டமல்லால்மற்ற வர்க்கு ஓராட்சியறியோமே.

ஏனமுனாகி யிருநிலமிடந்து அன்றிணையடி யிமையவர்வணங்க,\nதானவனாகம் தரணியில்புரளத் தடஞ்சிலை குனித்தவெந்தலைவன்,\nதேனமர் சோலைக் கற்பகம்பயந்த தெய்வநன்னறு மலர்க்கொணர்ந்து,\nவானவர் வணங்கும்கங்கை யின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

கானிடையுருவைச் சுடுசரம்துரந்து கண்டுமுங்கொடுந் தொழிலுரவோன்,\nஊனுடையகலத்தடு கணைகுளிப்ப உயிர்க்கவர்ந்துகந்தவெம்மொருவன்,\nதேனுடைக்கமலத்தயனொடுதேவர் சென்றுசென்றிறைஞ்சிட  பெருகு\nவானிடைமுதுநீர்க்கங்கையிங்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

இலங்கையும் கடலுமடலருந்துப்பின் இருநிதிக்கிறைவனும், அரக்கர்\nகுலங்களும் கெடமுன் கொடுந் தொழில்புரிந்த கொற்றவன் கொழுஞ்சுடர்சுழன்ற,\nவிலங்கலிலுரிஞ் சிமேல்நின்றவிசும்பில் வெண்துகிற்கொடி யெனவிரிந்து,\nவலந்தரு மணிநீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

துணிவினியுனக்குச் சொல்லுவன்மனமே. தொழுதெழுதொண்டர்கள்தமக்கு,\nபிணியொழித்தமரர்ப்பெரு விசும்பருளும் பேரருளாளனெம்பெருமான்,\nஅணிமலர்க்குழலாரரம்பையர்துகிலும் ஆரமும்வாரிவந்து,\nஅணிநீர் மணிகொழித்திழிந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

பேயிடைக்கிருந்து வந்தமற்றவள்தன் பெருமுலைசுவைத்திட  பெற்ற\nதாயிடைக் கிருத்தலஞ்சுவனென்று தளர்ந்திட வளர்ந்தவெந்தலைவன்,\nசேய்முகட்டுச் சியண்டமுஞ்சுமந்த செம்பொன்செய் விலங்கலிலிலங்கு,\nவாய்முகட்டிழிந்தகங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

தேரணங்கல்குல்செழுங்கையற்கண்ணி திறத்து ஒருமறத்தொழில்புரிந்து,\nபாரணங்கிமிலேறேழுமுன்னடர்த்த பனிமுகில்வண்ணனெம்பெருமான்,\nகாரணந்தன்னால்கடும்புனல்கயத்தகருவரைபிளவெழக்குத்தி,\nவாரணங்கொணர்ந்தகங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

வெந்திறல்களிறும் வேலைவாயமுதும் விண்ணொடு விண்ணவர்க்கரசும்,\nஇந்திரற்கருளி யெமக்குமீந்தருளும் எந்தையெம்மடிகளெம்பெருமான்,\nஅந்தரத்தமரரடி யிணைவணங்க ஆயிரமுகத்தினாலருளி,\nமந்தரத்திழிந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

மான்முனிந்தொருகால்வரிசிலைவளைத்த மன்னவன்பொன்னிறத்துரவோன்,\nஊன்முனிந்த வனதுடலிருபிளவா உகிர்நுதிமடுத்து, அயனரனைத்\nதான்முனிந்திட்ட வெந்திறல்சாபம் தவிர்த்தவன் தவம்புரிந்துயர்ந்த\nமாமுனிகொணர்ந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

கொண்டல்மா ருதங்கள்குலவரைதொகுநீர்க் குரைகடலுலகுடனனைத்தும்,\nஉண்டமா வயிற்றோனொண் சுடரேய்ந்த உம்பருமூழியுமானான்,\nஅண்டமூடறுத் தன்றந்தரத்திழிந்து அங்கவனியாளலமர, பெருகு\nமண்டுமா மணி நீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே.

வருந்திரை மணிநீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானை,\nகருங்கடல் முந்நீர்வண்ணனையெண்ணிக் கலியன்வாயொலிசெய்தபனுவல்,\nவரஞ்செய்த வைந்துமைந்தும்வல்லார்கள் வானவருலகுடன் மருவி,\nஇருங்கடலுலக மாண்டுவெண்குடைக்கீழ் இமையவராகுவர்தாமே.

கலையும்கரியும்பரிமாவும் திரியும்கானம்கடந்துபோய்,\nசிலையும்கணையும்துணையாகச் சென்றான்வென்றிச்செறுக்களத்து,\nமலைகொண்டலைநீரணைகட்டி மதிள்நீரிலங்கைவாளரக்கர் தலைவன்,\nதலைபத்தறுத்துகந்தான் சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

கடம்சூழ்க்கரியும்பரிமாவும் ஒலிமாந்தேரும்காலாளும்,\nஉடன்சூழ்ந்தெழுந்தகடியிலங்கை பொடியவடிவாய்ச்சரம்துரந்தான்,\nஇடம்சூழ்ந்தெங்குமிருவிசும்பில் இமையோர்வணங்கமணம்கமழும்,\nதடம்சூழ்ந்தெங்குமழகாய சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

உலவுதிரையும்குலவரையும் ஊழிமுதலாவெண்திக்கும்,\nநிலவும்சுடருமிருளுமாய் நின்றான்வென்றிவிறலாழி வலவன்\nவானோர்த்தம்பெருமான்ம ருவாவரக்கர்க்கெஞ்ஞான்றும்\nசலவன், சலம்சூழ்ந்தழகாய சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

ஊராங்குடந்தையுத்தமன் ஒருகாலிருகால்சிலைவளைய,\nதேராவரக்கர்த்தேர்வெள்ளம்செற்றான் வற்றாவருபுனல்சூழ் பேரான்,\nபேராயிரமுடையான் பிறங்குசிறைவண்டறைகின்ற தாரான் \nதாராவயல்சூழ்ந்த சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

அடுத்தார்த்தெழுந்தாள்பிலவாய்விட்டலற அவள்மூக்கயில்வாளால்\nவிடுத்தான், விளங்குசுடராழி விண்ணோர்ப்பெருமான் நண்ணார்முன்\nகடுத்தார்த்தெழுந்தபெருமழையைக் கல்லொன்றேந்தியினநிரைக்காத்\nதடுத்தான் தடம்சூழ்ந்தழகாய சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

தாயாய்வந்தபேயுயிரும் தயிரும்விழுதுமுடனுண்ட வாயான் \nதூயவரியுருவிற்குறளாய்ச்சென்று மாவலையை ஏயானிரப்ப \nமூவடிமண்ணின்றெதாவென்று உலகேழும் தாயான்\nகாயாமலர்வண்ணன் சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

ஏனோரஞ்ச வெஞ்சமத்துள் அரியாய்ப்பரியவிரணியனை,\nஊனாரகலம் பிளவெடுத்த ஒருவன்தானே யிருசுடராய்,\nவானாய்த் தீயாய்மாருதமாய் மலையாயலை நீருலகனைத்தும் தானாய்\nதானுமானாந்தன் சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

வெந்தாரென்பும்சுடுநீறும் மெய்யில்பூசிக்கையகத்து ஓர்\nசந்தார் தலைகொண்டு லகேழும் திரியும் பெரியோந்தான்சென்று, என்\nஎந்தாய்! சாபம்தீரென்ன இலங்கமுதநீர்த்திருமார்பில் தந்தான்,\nசந்தார்ப்பொழில்சூழ்ந்த சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே!

தொண்டாமினமுமிமையோரும் துணைநுல்மார்பினந்தணரும்,\nஅண்டாவெமக்கேயருளாயென்று அணயும்கோயிலருகெல்லாம்,\nவண்டார்ப்பொழிலின்பழனத்து வயலினயலேகயல்பாய,\nதண்டாமரைகள்முகமலர்த்தும் சாளக்கிராமமடைநெஞ்சே.

தாராவாரும்வயல்சூழ்ந்த சாளக்கிராமத்தடிகளை,\nகாரார்ப்புறவின்மங்கைவேந்தன் கலியனொலிசெய் தமிழ்மாலை,\nஆராருலகத்தறிவுடையார் அமரர்நன்னாட்டரசாள,\nபேராயிரமுமோதுமிங்கள் அன்றியிவையேபிதற்றுமினே.

வாணிலாமுறுவல்சிறுனுதல்பெருந்தோள் மாதரார்வனமுலைப்பயனே பேணினேன்\nஅதனைப்பிழையெனக்கருதிப் பேதையேன்பிறவிநோயறுப்பான்,\nஏணிலேனிருந்தேனெண்ணினேனெண்ணி இளையவர்க்கலவியிந்திறத்தை நாணினேன், \nவந்துந்திருவடியடைந்தேன்நை மிசாரணியத்துளெந்தாய்

சிலம்படியுருவிற்கருநெடுங்கண்ணார் திறத்தனாயறத்தயேமறந்து,\nபுலம்படிந்துண்ணும் போகமேபெருக்கிப் போக்கினேன் பொழுதினைவாளா,\nஅலம்புரிதடக்கையாயனே மாயா! வானவர்க்கரசனே!\nவானோர் நலம்புரிந்திறைஞ்சுன்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

சூதினைப்பெருக்கிக்களவினைத்துணிந்து சுரிகுழல்மடந்தையர்த்திறத்து,\nகாதலேமிகுத்துக்கண்டவாதிரிந்ததொண்டனேன் நமன்தமர்செய்யும்,\nவேதனைக்கொடுங்கிநடுங்கினேன் வேலைவெண்டிரையலமரக்கடைந்த, நாதனே\nவந்துன் திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

வம்புலாங்கூந்தல்மனைவியைத்துறந்து பிறர்ப்பொருள்தாரமென்றிவற்றை,\nநம்பினாரிறந்தால்நமன் தமர்ப்பற்ற எற்றிவைத்து, \nஎரியெழுகின்ற செம்பினாலியன்றபாவையைப் பாவீ ! தழுவெனமொழிவதர்க்கஞ்சி,\nநம்பனே. வந்துந்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

இடும்பையாலடர்ப்புண்டிடுமினோதுற்றென்னு இரந்தவர்க்கில்லையேயென்று,\nநெடுஞ்சொலால்மனுத்தநீசனேனந்தோ. நினைக்கிலேன் வினைப்பயன் தன்னை,\nகடுஞ்சொலார்க்கடியார்க்காலனார் தமரால் படுவதோர் கொடுமிறைக்கஞ்சி,\nநடுங்கிநான்வந்துந்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

கோடியமனத்தால்சினத்தொழில்புரிந்து திரிந்துநாயினத்தொடுந்திளைத்திட்டு,\nஓடியுமுழன்றுமுயிர்களேகொன்றேன் உணர்விலேனாதலால்,\nநமனார் பாடியைப்பெரிதும் பரிசழித்திட்டேன் பரமனே! பாற்கடல்கிடந்தாய்!,\nநாடிநான்வந்துந்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்!

நெஞ்சினால்,நினைந்தும்வாயினால்மொழிந்தும் நீதியல்லாதனசெய்தும்,\nதுஞ்சினார்செல்லுந்தொன்னெறிகேட்டே துளங்கினேன்விளங்கனிமுனிந்தாய!\nவஞ்சனேடியேன்நெஞ்சினிற்பிரியா வானவா!  தானவர்க்கென்றும் நஞ்சனே!,\nவந்துன்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

ஏவினார்க்கலியார்னலிகவென்றென்மேல் எங்ஙணேவாழுமாறு?\nஐவர் கோவினார்செய்யுக்கொடுமையைமடித்தேன் குறுங்குடிநெடுங்கடல்வண்ணா\nபாவினாரின்சொல்பன்மலர்க்கொண்டு உன்பாதமேபரவிநான் பணிந்து,\nஎன் நாவினால்வந்துந்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

ஊனிடைச்சுவர்வைத்தென்புதூண்நாட்டி உரோமம் வேய்ந்தொன்பதுவாசல்,\nதானுடைக்குரம்பைப்பிரியும்போது உன்றன்சரணமேசரணமென்றிருந்தேன்,\nதேனுடைக்கமலத்திருவினுக்கரசே.! திரைகொள்மாந்டுங்கடற்கிடந்தாய்!,\nநானுடைத்தவத்தால்திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துளெந்தாய்.

ஏதம்வந்தணுகாவண்ணநாமெண்ணி யெழுமினோதொழுதுமென்று,\nஇமையோர்நா தன்வந்திரைஞ்சும் நைமிசாரணியத் தெந்தையைச்சிந்தையுள்வைத்து,\nகாதலேமிகுத்தகலியன்வாயொலிசெய் மாலைதாம்கற்றுவல்லார்கள்,\nஓதநீர்வையகமாண்டுவெண்குடைக்கீழ் உம்பருமாகுவர்த்தாமே.

அங்கண்ஞாலமஞ்ச அங்கோராளரியாய் அவுணன்\nபொங்கவாகம்வள்ளுகிரால் போழ்ந்தபுனிதனிடம்,\nபைங்கணானைக்கொம்புகொண்டு பத்திமையால், அடிக்கீழ்ச்\nசெங்கணாளியிட்டிறைஞ்சும் சிங்கவேள்குன்றமே.

அலைத்தபேழ்வாய் வாளெயிற்றோர்க்கோளரியாய், அவுணன்\nகொலைக்கையாளன்நெஞ்சிடந்த கூருகிராளனிடம்,\nமலைத்தசெல்சாத்தெறிந்தபூசல் வன்துடிவாய்கடுப்ப,\nசிலைக்கைவேடர்த்தெழிப்பறாத சிங்கவேள்குன்றமே.

ஏய்ந்தபேழ்வாய் வாளெயிற்றோர்க்கோளரியாய், அவுணன்\nவாய்ந்தவாகம்வள்ளுகிரால் வகிர்ந்தவம்மானதனிடம்,\nஓய்ந்தமாவுமுடைந்தகுன்றும் அன்றியும் நின்றழலால்,\nதேய்ந்தவேயுமல்லதில்லாச் சிங்கவேள்குன்றமே.

எவ்வம்வெவ்வேல்பொன்பெயரோன் ஏதலினின்னுயிரை\nவவ்வி ஆகம்வள்ளுகிரால் வகிர்ந்தவம்மானதிடம்,\nகவ்வுநாயும்கழுகும் உச்சிபோதொடுகால்சுழன்று,\nதெய்வமல்லால் செல்லவொண்ணாச் சிங்கவேள்குன்றமே.

மென்றபேழ்வாய் வாளெயிற்றோர்க்கோளரியாய், அவுணன்\nபொன்றவாகம்வள்ளுகிரால் போழ்ந்தபுனிதனிடம்,\nநின்றசெந்தீமொண்டுசூறை நீள்விசும்பூடிரிய,\nசென்றுகாண்டற்கரியகோயில் சிங்கவேள்குன்றமே.

எரிந்தபைங்கணிலங்குபேழ்வாய் எயிற்றொடிதெவ்வுருவென்று,\nஇரிந்துவானோர் கலங்கியோட இருந்தவம்மானதிடம்,\nநெரிந்தவேயின் முழையுள்நின்று நீணெறிவாயுழுவை,\nதிரிந்தவானைச்சுவடுபார்க்கும் சிங்கவேள்குன்றமே.

முனைத்தசீற்றம் விண்சுடப்போய் மூவுலகும்பிறவும்,\nஅனைத்துமஞ் சவாளரியாய் இருந்தவம்மானதிடம்,\nகனைத்ததீயும் கல்லுமல்லா வில்லுடைவேடருமாய்,\nதினைத்தனையும் செல்லவொண்ணாச் சிங்கவேள்குன்றமே.

நாத்தழும்ப நான்முகனும் ஈசனுமாய்முறையால்\nஏத்த அங்கோராளரியாய் இருந்தவம்மானதிடம்,\nகாய்த்த வாகைநெற்றொலிப்பக் கல்லதர்வேய்ங்கழைபோய்,\nதேய்த்த தீயால்விண்சிவக்கும் சிங்கவேள்குன்றமே.

நல்லைநெஞ்சே. நாந்தொழுதும் நம்முடைநம்பெருமான்,\nஅல்லிமாதர் புல்கநின்ற ஆயிரந்தோளனிடம்,\nநெல்லிமல்கிக்கல்லுடைப்பப் புல்லிலையார்த்து, அதர்வாய்ச்\nசில்லிசில்லென்றொல்லறாத சிங்கவேள்குன்றமே.

செங்கணாளிட்டிறைஞ்சும் சிங்கவேள்குன்றுடைய,\nஎங்களீசனெம்பிரானை இருந் தமிழ்நூல் புலவன்,\nமங்கையாளன்மன்னுதொல்சீர் வண்டறை தார்க்கலியன்,\nசெங்கையாளன் செஞ்சொல்மாலை வல்லவர்த்தீதிலரே.

கொங்கலர்ந்தமலர்க்குருந்தமொசித்த கோவலனெம்பிரான்,\nசங்குதங்குதடங்கடல்துயில்கொண்ட தாமரைக்கண்ணினன்,\nபொங்குபுள்ளினைவாய்பிளந்த புராணர்த்தம்மிடம், பொங்குநீர்ச்\nசெங்கயல்திளைக்கும்சுனைத் திருவேங்கடமடை நெஞ்சமே.

பல்லியாவதுபாற்கடலரங்கம் இரங்கவன்பேய்முலை,\nபிள்ளையாயுயிருண்டவெந்தை பிரானவன்பெருகுமிடம்,\nவெள்ளியான் கரியான் மணிநிறவண்ணனென்றெண்ணி, நாடொறும்\nதெள்ளியார்வணங்கும்மலை திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

நின்றமா மருதிற்றுவீழ நடந்தநின்மலன்நேமியான்,\nஎன்றும்வானவர்க்கைதொழும் இணைத்தாமரையடியெம்பிரான்,\nகன்றிமாரிபொழிந்திடக் கடிதானிரைக்கிடர் நீக்குவான்,\nசென்றுகுன்றமெடுத்தவன் திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

பார்த்தற் காயன்றுபாரதம்கை செய்திட்டு வென்றபரஞ்சுடர்,\nகோத்தங்காயர் தம்பாடியில் குரவைபிணைந்தவெங்கோவலன்,\nஏத்துவார்த்தம்மனத்துள்ளான் இடவெந்தைமேவியவெம்பிரான்\nதீர்த்தநீர்த்தடஞ்சோலைசூழ் திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

வண்கையான வுணர்க்குநாயகன் வேள்வியில் சென்றுமாணியாய்,\nமண்கையா லிரந்தான் மராமரமேழு மெய்தவலத்தினான்,\nஎண்கையா னிமயத்துள்ளான் இருஞ்சோலை மேவியவெம்பிரான்,\nதிண்கைம்மா துயரதீர்த்தவன் திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

எண்டிசைகளு மேழுலகமும் வாங்கிப் பொன்வயிற்றில்பெய்து,\nபண்டோரா லிலைப்பள்ளி கொண்டவன் பான்மதிக்கிடர்த்தீர்த்தவன்,\nஒண்டிறல வுணனுரத்துகிர் வைத்தவன் ஒள்ளெயிற்றொடு\nதிண்டிற லரியாயவன் திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

பாருநீரெரிகாற்றினொடு ஆகாசமுமிவையாயினான்,\nபேருமாயிரம் பேசநின்ற பிறப்பிலிபெருகுமிடம்,\nகாரும்வார்ப்பனிநீள்விசும்பிடைச் சோருமாமுகில்தோய்தர,\nசேரும்வார்ப்பொழில்சூழ் எழில்திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

அம்பரமனல்கால்நிலம் சலமாகிநின்றவமரர்க்கோன்,\nவம்புலாமலர்மேல் மலிமட மங்கை தன்கொழுநனவன்,\nகொம்பினன்னவிடை மடக்குறமாதர் நீளிதணந்தொறும்,\nசெம்புனமவைகாவல்கொள் திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

பேசுமிந்திருநாமமெட்டெழுத்தும் சொல்லிநின்று, பின்னரும்,\nபேசுவார்த்தம்மையுய்யவாங்கிப் பிறப்பறுக்கும் பிரானிடம்,\nவாசமாமலர்நாறுவார் பொழில்சூழ்தருமுலகுக்கெல்லாம்,\nதேசமாய்த்திகழும்மலை திருவேங்கடமடைநெஞ்சமே.

செங்கயல்திளைக்கும் சுனைத் திருவேங்கடத்துறைசெல்வனை,\nமங்கையர்த்தலைவங்கலிகன்றி வண்டமிழ்ச்செஞ்சொல்மாலைகள்,\nசங்கையின்றித்தரித்துரைக்கவல்லார்கள் தஞ்சமதாகவே,\nவங்கமாகடல்வையம்காவலராகி வானுலகாள்வரே.

தாயேதந்தையென்றும் தாரமேகிளைமக்களென்றும்,\nநோயேபட்டொழிந்தேன் உன்னைக்காண்பதோராசையினால்,\nவேயேய்பூம்பொழில்சூழ் விரையார் திருவேங்கடவா,\nநாயேன்வந்தடைந்தேன் நல்கியாளென்னைக்கொண்டருளே.

மானேய்கண்மடவார் மயக்கில்பட்டு மாநிலத்து,\nநானேநானாவித நரகம்புகும்பாவம்செய்தேன்,\nதேனேய்பூம்பொழில்சூழ் திருவேங்கடமாமலை, என்\nஆனாய் வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

கொன்றேன் பல்லுயிரைக் குறிக்கோளொன்றிலாமையினால்,\nஎன்றேனு மிரந்தார்க்கு இனிதாகவுரைத்தறியேன்,\nகுன்றேய் மேகமதிர் குளிர்மாமலைவேங்கடவா!,\nஅன்றே வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

குலந்தா னெத்தனையும் பிறந்தேயிறந்தெய்த்தொழிந்தேன்,\nநலந்தா னொன்றுமிலேன் நல்லதோரறம் செய்துமிலேன்,\nநிலம் தோய்நீள்முகில்சேர் நெறியார்த் திருவேங்கடவா.,\nஅலந் தேன்வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட் கொண்டருளே.

எப்பாவம்பலவும் இவையேசெய்திளைத்தொழிந்தேன்,\nதுப்பா! நின்னடியே தொடர்ந்தேத்தவும்கிற்கின்றிலேன்,\nசெப்பார்த்திண்வரைசூழ் திருவேங்கடமாமலை, என்\nஅப்பா! வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

மண்ணாய் நீரெரிகால் மஞ்சுலாவுமாகாசமுமாம்,\nபுண்ணாராக்கைதன்னுள் புலம்பித்தளர்ந்தெய்த்தொழிந்தேன்,\nவிண்ணார்நீள்சிகர விரையார்த்திருவேங்கடவா,\nஅண்ணா! வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

தெரியென்பாலகனாய்ப் பலதீமைகள்செய்துமிட்டேன்,\nபெரியேனாயின பின் பிறர்க்கேயுழைத்தேழையானேன்,\nகரிசேர்ப்பூம்பொழில்சூழ் கனமாமலைவேங்கடவா!,\nஅரிய!. வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

நோற்றேன் பல்பிறவி உன்னைக்காண்ப தோராசையினால்,\nஏற்றேனிப் பிறப்பே யிடருற்றனனெம் பெருமான்!,\nகோல்தேன் பாய்ந்தொழுகும் குளிர்சோலை சூழ்வேங்கடவா!,\nஆற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட் கொண்டருளே.

பற்றேலொன்றுமிலேன் பாவமேசெய்துபாவியானேன்,\nமற்றேலொன்றறியேன் மாயனே!  எங்கள்மாதவனே!,\nகல்தேன்பாய்ந்தொழுகும் கமலச்சுனைவேங்கடவா!,\nஅற்றேன்வந்தடைந்தேன் அடியேனையாட்கொண்டருளே.

கண்ணாயேழுலகுக்கு உயிராயவெங்கார்வண்ணனை,\nவிண்ணோர்த்தாம்பரவும் பொழில்வேங்கடவேதியனை,\nதிண்ணார்மாடங்கள் சூழ் திருமங்கையர்க்கோன்கலியன்,\nபண்ணார்ப்பாடல்பத்தும் பயில்வார்க்கில்லைபாவங்களே.

கண்ணார்க்கடல்சூழ் இலங்கைக்கிறைவந்தன்,\nதிண்ணாகம்பிளக்கச் சரம்செலவுய்த்தாய்.,\nவிண்ணோர்த்தொழும் வேங்கடமாமலைமேய,\nஅண்ணா ! அடியேன் இடரைக்களையாயே.

இலங்கைப்பதிக்கு அன்றீறையாய, அரக்கர்\nகுலம்கெட்டவர்மாளக் கொடிப்புள்திரித்தாய்!,\nவிலங்கல்குடுமித் திருவேங்கடம்மேய,\nஅலங்கல்துளபமுடியாய்! அருளாயே!

நீரார்க்கடலும் நிலனும்முழுதுண்டு,\nஏராலமிளந்தளிர்மேல் துயிலெந்தாய்!,\nசீரார் திருவேங்கடமாமலைமேய,\nஆராவமுதே!அடியேற்கருளாயே!

உண்டாயுறிமேல் நறுனெய்யமுதாக,\nகொண்டாய்குறளாய் நிலமீரடியாலே,\nவிண்தோய்சிகரத் திருவேங்கடம்மேய,\nஅண்டா! அடியேனுக்கு அருள்புரியாயே!

தூணாயதனூடு அரியாய்வந்துதோன்றி,\nபேணாவவுணனுடலம் பிளந்திட்டாய்.,\nசேணார் திருவேங்கடமாமலைமேய,\nகோணாகணையாய! குறிக்கொள்ளெனைநீயே!

மன்னா இம்மனிசப்பிறவியைநீக்கி,\nதன்னாகித் தன்னினருள்செய்யும்தலைவன்,\nமின்னார்முகில்சேர் திருவேங்கடம்மேய,\nஎன்னானையென்னப்பன் என்னெஞ்சிலுளானே!

மானேய்மடநோக்கிதிறத்து எதிர்வந்த,\nஆனேழ்விடைசெற்ற அணிவரைத்தோளா.,\nதேனே. திருவேங்கடமாமலைமேய,\nகோனே. என்மனம் குடிகொண்டிருந்தாயே.

சேயனணியன் எனசிந்தையுள்நின்ற மாயன்\nமணிவாளொளி வெண்டரளங்கள்,\nவேய்விண்டுதிர் வேங்கடமாமலைமேய,\nஆயனடியல்லது மற்றறையேனே.

வந்தாயென்மனம்புகுந்தாய் மன்னிநின்றாய்,\nநந்தாதகொழுஞ்சுடரே யெங்கள் நம்பீ.,\nசிந்தாமணியே திருவேங்கடம்மேய எந்தாய்!\nஇனியானுன்னை யென்றும் விடேனே.

வில்லார்மலி வேங்கடமாமலைமேய,\nமல்லார்த்திரடோள் மணிவண்ணனம்மானை,\nகல்லார்த்திரடோள் கலியன்சொன்னமாலை,\nவல்லாரவர் வானவராகுவர்த்தாமே.

வானவர் தங்கள் சிந்தை போலேன் நெஞ்சமே.இனிவந்து, மாதவ\nமானவர் தங்கள் சிந்தையமர்ந்துறை கின்றவெந்தை,\nகானவரிடு காரகிற்புகை யோங்கு வேங்கடம் மேவி, மாண்குறள்\nஆன அந்தணற் கின்றடி மைத்தொழில் பூண்டாயே.

உறவு சுற்றமென் றொன்றிலா வொருவன் உகந்தவர் தம்மை,\nமண்மிசைப் பிறவி யேகெடுப் பானது கண்டென் நெஞ்சமென்பாய்,\nகுறவர் மாதர்க ளோடு வண்டு குறிஞ்சி மருளிசை பாடும் \nவேங்கடத்து, அறவ நாயகற் கின்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

இண்டை யாயின கொண்டு தொண்டர்கள் ஏத்து வாருற வோடும்,\nவானிடைக் கொண்டு போயிடவு மதுகண்டென் நெஞ்சமென்பாய்,\nவண்டு வாழ்வட வேங்கடமலை கோயில் கொண்டத னோடும், \nமீமிசை அண்ட மாண்டிருப் பாற்கு அடிமைத்தொழில் பூண்டாயே.

பாவி யாதுசெய் தாயென் னெஞ்சமே! பண்டு தொண்டுசெய் தாரை, \nமண்மிசை மேவி யாட்கொண்டு போய்வி சும்பேற வைக்குமெந்தை,\nகோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்க டமலை யாண்டு,\nவானவர் ஆவி யாயிருப் பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

பொங்கு போதியும் பிண்டி யுமுடைப் புத்தர் நோன்பியர் பள்ளி யுள்ளுறை,\nதங்கள் தேவரும் தாங்களு மேயாக என்நெஞ்சமென்பாய்!\nஎங்கும் வானவர் தான வர்நிறைந் தேத்தும் வேங்கடம் மேவி நின்றருள்,\nஅங்க ணாயகற் கின்றடி மைத்தொழில் பூண்டாயே.

துவரி யாடையர் மட்டை யர்சமண் தொண்டர் கள்மண்டி யுண்டு பின்னரும்,\nதமரும் தாங்களுமே தடிக்கஎன் நெஞ்சமென்பாய்,\nகவரி மாக்கணம் சேரும் வேங்கடம் கோயில் கொண்டகண் ணார்வி சும்பிடை,\nஅமர நாயகறகு இன்றடிமைத் தொழில் பூண்டாயே.

தருக்கி னால்சமண் செய்து சோறுதண் தயிரினால்திரளை, \nமிடற்றிடை நெருக்கு வார்அலக் கணது கண்டென் நெஞ்சமென்பாய்,\nமருட்கள் வண்டுகள் பாடும் வேங்கடம் கோயில் கொண்டத னோடும்,\nவானிடை அருக்கன் மேவிநிற் பாற்கடி மைத்தொழில் பூண்டாயே.

சேயனணியன் சிறியன் பெரிய னென்பது சிலர்ப்பேசக் கேட்டிருந்தே,\nஎன் னெஞ்சமென் பாய் எனக் கொன்று சொல்லாதே,\nவேய்கள் நின்றுவெண் முத்த மேசொரி வேங்க டமலை கோயில் மேவிய,\nஆயர் நாயகற் கின்றடி மைத்தொழில் பூண்டாயே.

கூடி யாடி யுரைத்ததே யுரைத்தாய் என்நெஞ்சமென் பாய் துணிந்துகேள்,\nபாடி யாடிப் பலரும் பணிந்தேத்திக் காண்கிலா,\nஆடு தாமரை யோனு மீசனும் அமர் கோனும்நின் றேத்தும்,\nவேங்கடத்து ஆடு கூத்தனுக் கின்று அடிமைத்தொழில் பூண்டாயே.

மின்னு மாமுகில் மேவு தண்திரு வேங்க டமலை கோயில்மேவிய,\nஅன்னமாய் நிகழ்ந்த அமரர் பெருமானை,\nகன்னி மாமதிள் மங்கை யர்க்கலி கன்றி யிந்தமி ழாலு ரைத்த,\nஇம்மன்னு பாடல்வல் லார்க்கிட மாகும் வானுலகே.

காசை யாடை மூடியோடிக் காதல்செய் தானவனூர்,\nநாச மாக நம்பவல்ல நம்பி நம்பெருமான்,\nவேயி னன்ன தோள்மடவார் வெண்ணெயுண் டானிவனென்று\nஏச நின்ற வெம்பெருமா னெவ்வுள் கிடந்தானே.

தைய லாள்மேல் காதல்செய்த தானவன் வாளரக்கன்,\nபொய்யி லாத பொன்முடிக ளொன்பதோ டொன்றும்,அன்று\nசெய்த வெம்போர் தன்னி லங்கோர் செஞ்சரத் தாலுருள,\nஎய்த வெந்தை யெம்பெருமா னெவ்வுள் கிடந்தானே.

முன்னோர் தூது வானரத்தின் வாயில் மொழிந்து,அரக்கன்\nமன்னூர் தன்னை வாளியினால் மாள முனிந்து அவனே\nபின்னோர் தூத னாதிமன்னர்க் காகிப் பெருநிலத்தார்,\nஇன்னார் தூத னெனநின்றா னெவ்வுள் கிடந்தானே.

பந்த ணைந்த மெல்விரலாள் பாவைதன் காரணத்தால்,\nவெந்தி றலே றேழும்வென்ற வேந்தன் விரிபுகழ்சேர்,\nநந்தன் மைந்த னாகவாகும் நம்பி நம்பெருமான்,\nஎந்தை தந்தை தம்பெருமானெவ்வுள் கிடந்தானே.

பால நாகி ஞாலமேழு முண்டுபண் டாலிலைமேல்,\nசால நாளும் பள்ளிகொள்ளும் தாமரைக் கண்ணன் எண்ணில்,\nநீல மார்வண் டுண்டுவாழும் நெய்தலந் தண்கழனி,\nஏல நாறும் பைம்புறவி லெவ்வுள் கிடந்தானே.

சோத்த நம்பி யென்றுதொண்டர் மிண்டித் தொடர்ந்தழைக்கும்,\nஆத்தனம்பி செங்கணம்பி யாகிலும் தேவர்க்கெல்லாம்,\nமூத்த நம்பி முக்கணம்பி யென்று முனிவர்த்தொழு-\nதேத்தும், நம்பி யெம்பெருமா னெவ்வுள் கிடந்தானே.

திங்க ளப்பு வானெரிகாலாகி, திசைமுகனார்\nதங்க ளப்பன் சாமியப்பன் பாகத் திருந்த,வண்டுண்\nதொங்க லப்பு நீண்முடியான் சூழ்கழல் சூடநின்ற,\nஎங்க ளப்ப னெம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே.

முனிவன் மூர்த்தி மூவராகி வேதம் விரித்துரைத்த\nபுனிதன், பூவை வண்ணனண்ணல் புண்ணியன் விண்ணவர்கோன்,\nதனியன் சேயன் தானொருவன் ஆகிலும் தன்னடியார்க்கு\nஇனியன், எந்தை யெம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே.

பந்தி ருக்கும் மெல்விரலாள் பாவை பனிமலராள்,\nவந்தி ருக்கும் மார்வன்நீல மேனி மணிவண்ணன்,\nஅந்த ரத்தில் வாழும் வானோர் நாயக னாயமைந்த,\nஇந்தி ரற்கும் தம்பெருமா னெவ்வுள் கிடந்தானே.

இண்டை கொண்டு தொண்டரேத்த எவ்வுள் கிடந்தானை,\nவண்டு பாடும் பைபுறவில் மங்கையர் கோன்கலியன்,\nகொண்ட சீரால் தண்டமிழ்செய் மாலையீ ரைந்தும்வல்லார்,\nஅண்ட மாள்வ தாணையன்றே லாள்வ ரருலகே.

விற்பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ,\nசெற்றவன் றன்னை, புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர்களை தேவை,\nபற்றலர் வீயக் கோல்கையில் கொண்டு பார்த்தன்றன் தேர்முன்நின் றானை,\nசிற்றவை பணியால் முடிதுறந் தானைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

வேதத்தை வேதத் தின்சுவைப் பயனை விழுமிய முனிவர்கள் விழுங்கும்,\nகோதிலின் கனியை நந்தனார் களிற்றைக் குவலயத் தோர்தொழு தேத்தும்,\nஆதியை யமுதை யென்னை யாளுடை அப்பனை ஒப்பவ ரில்லா மாதர்கள் வாழும், \nமாடமா மயிலைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

வஞ்சனை செய்யத் தாயுரு வாகி வந்தபே யலறிமண் சேர,\nநஞ்சமர் முலையூ டுயிர்செக வுண்ட நாதனைத் தானவர் கூற்றை,\nவிஞ்சைவா னவர்சா ரணர்சித்தர் வியந்து துதிசெய்யப் பெண்ணுரு வாகி,\nஅஞ்சுவை யமுத மன்றளித் தானைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

இந்திர னுக்கென் றாயர்க ளெடுத்த எழில்விழ வில்பழ நடைசெய்,\nமந்திர விதியில் பூசனை பெறாது மழைபொழிந் திடத்தளர்ந்து, \nஆயர் அந்தமோ டினவா நிரைதள ராமல் எம்பெரு மானரு ளென்ன,\nஅந்தமில் வரையால் மழைதடுத் தானைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

இந்துணைப் பதுமத் தலர்மகள் தனக்கும் இன்பன்நற் புவிதனக் கிறைவன்,\nதந்துணை யாயர் பாவைநப் பின்னை தனக்கிறை மற்றையோர்க் கெல்லாம் வன்துணை,\nபஞ்ச பாண்டவர்க் காகி வாயுரை தூதுசென் றியங்கும் என்துணை\nஎந்தை தந்தைதம் மானைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

அந்தகன் சிறுவ னரசர்த்த மரசற் கிளையவ னணியிழை யைச்சென்று,\nஎந்தமக் குரிமை செய் எனத் தரியாது எம்பெரு மானருள் என்ன,\nசந்தமல் குழலாள் அலக்கண்நூற் றுவர்த்தம் பெண்டிரு மெய்திநூ லிழப்ப,\nஇந்திரன் சிறுவன் தேர்முன்நின் றானைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

பரதனும் தம்பி சத்துருக் கனன்னும் இலக்கும னோடுமை திலியும்\nஇரவுநன் பகலும் துதிசெய்ய நின்ற இராவணாந் தகனையெம் மானை,\nகுரவமே கமழும் குளிர்ப்பொழி லூடு குயிலொடு மயில்கள்நின் றால,\nஇரவியின் கதிர்கள் நுழைதல்செய் தறியாத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.

பள்ளியி லோதி வந்ததன் சிறுவன் வாயிலோ ராயிர நாமம்,\nஒள்ளிய வாகிப் போதவாங் கதனுக் கொன்றுமோர் பொறுப்பில னாகி,\nபிள்ளையைச் சீறி வெகுண்டுதூண் புடைப்பப் பிறையெயிற் றனல்விழிப் பேழ்வாய்,\nதெள்ளிய சிங்க மாகிய தேவைத் திருவல்லிக் கேணிக்கண் டேனே.