वर्णस्य सविसर्गस्य विसर्गान्तं चितिं कुरु। निराधारेण चित्तेन स्पृशेद् ब्रह्म सनातनम्॥ ९१॥
varṇasya savisargasya visargāntaṁcitiṁkuru | nirādhāreṇa cittena spṛśed brahma sanātanam || 91 ||
व्योमाकारं स्वमात्मानं ध्यायेद् दिग्भिर् अनावृतम्। निराश्रया चितिः शक्तिः स्वरूपं दर्शयेत्तदा॥ ९२॥
vyomākāraṁsvamātmānaṁdhyāyed digbhir anāvṛtam | nirāśrayā citiḥśaktiḥsvarūpaṁdarśayet tadā || 92 ||
किञ्चिद् अङ्गं विभिद्यादौ तीक्ष्णसूच्यादिना ततः। तत्रैव चेतनां युक्त्वा भैरवे निर्मला गतिः॥ ९३॥
kiñcid aṅgaṁvibhidyādau tīkṣṇa sūcyādinā tataḥ | tatraiva cetanāṁyuktvā bhairave nirmalā gatiḥ || 93 ||
चित्ताद्यन्तःकृतिर् नास्ति ममान्तर् भावयेद् इति। विकल्पानामभावेन विकल्पैर् उज्झितो भवेत्॥ ९४॥
cittādy antaḥkṛtir nāsti mamāntar bhāvayed iti | vikalpānām abhāvena vikalpair ujjhito bhavet || 94 ||
माया विमोहिनी नाम कलायाः कलनं स्थितम्। इत्यादिधर्मं तत्त्वानां कलयन् न पृथग् भवेत्॥ ९५॥
māyā vimohinī nāma kalāyāḥkalanaṁsthitam | ity ādi dharmaṁtattvānāṁkalayan na pṛthag bhavet || 95 ||
झगितीच्चां समुत्पन्नामवलोक्य शमं नयेत्। यत एव समुद्भूता ततस् तत्रैव लीयते॥ ९६॥
jhagit īccāṁsamutpannām avalokya śamaṁnayet | yata eva samudbhūtā tatas tatraiva līyate || 96 ||
यदा ममेच्चा नोत्पन्ना ज्ञानं वा कस् तदास्मि वै। तत्त्वतोऽहं तथाभूतस् तल्लीनस् तन्मना भवेत्॥ ९७॥
yadā mameccā notpannā jñānaṁvā kas tadāsmi vai | tattvato'haṁtathā bhūtas tal līnas tan manā bhavet || 97 ||
इच्चायामथवा ज्ञाने जाते चित्तं निवेशयेत्। आत्मबुद्ध्यानन्यचेतास् ततस् तत्त्वार्थदर्शनम्॥ ९८॥
icchāyām atha vā jñāne jāte cittaṁniveśayet | ātma buddhy ānanya cetās tatas tattvārtha darśanam || 98 ||
निर्निमित्तम् भवेज् ज्ञानं निराधारम् भ्रमात्मकम्। तत्त्वतः कस्यचिन् नैतद् एवम्भावी शिवः प्रिये॥ ९९॥
nirnimittam bhavej jñānaṁnirādhāram bhramātmakam | tattvataḥkasyacin naitad evam bhāvī śivaḥpriye || 99 ||
चिद्धर्मा सर्वदेहेषु विशेषो नास्ति कुत्रचित्। अतश्च तन्मयं सर्वम् भावयन् भवजिज् जनः॥ १००॥
cid dharmā sarva deheṣu viśeṣo nāsti kutracit | ataś ca tan mayaṁsarvam bhāvayan bhavajij janaḥ || 100 ||
