कामक्रोधलोभमोहमदमात्सर्यगोचरे। बुद्धिं निस्तिमितां कृत्वा तत्तत्त्वमवशिष्यते॥ १०१॥
kāma krodha lobha moha mada mātsarya gocare | buddhiṁnistimitāṁkṛtvā tat tattvam avaśiṣyate || 101 ||
इन्द्रजालमयं विश्वं व्यस्तं वा चित्रकर्मवत्। भ्रमद् वा ध्यायतः सर्वम् पश्यतश्च सुखोद्गमः॥ १०२॥
indrajāla mayaṁviśvaṁvyastaṁvā citra karmavat | bhramad vā dhyāyataḥsarvam paśyataś ca sukhodgamaḥ || 102 ||
न चित्तं निक्षिपेद् दुःखे न सुखे वा परिक्षिपेत्। भैरवि ज्ञायतां मध्ये किं तत्त्वमवशिष्यते॥ १०३॥
na cittaṁnikṣiped duḥkhe na sukhe vā parikṣipet | bhairavi jñāyatāṁmadhye kiṁtattvam avaśiṣyate || 103 ||
विहाय निजदेहस्थं सर्वत्रास्मीति भावयन्। दृढेन मनसा दृष्ट्या नान्येक्षिण्या सुखी भवेत्॥ १०४॥
vihāya nija dehasthaṁsarvatrāsmīti bhāvayan | dṛḍhena manasā dṛṣṭyā nānyekṣiṇyā sukhī bhavet || 104 ||
घटादौ यच् च विज्ञानम् इच्चाद्यं वा ममान्तरे। नैव सर्वगतं जातम् भावयन् इति सर्वगः॥ १०५॥
ghaṭādau yac ca vijñānam icchādyaṁvā mamāntare | naiva sarvagataṁjātam bhāvayan iti sarvagaḥ || 105 ||
ग्राह्यग्राहकसंवित्तिः सामान्या सर्वदेहिनाम्। योगिनां तु विशेषोऽस्ति सम्बन्धे सावधानता॥ १०६॥
grāhya grāhaka saṁvittiḥsāmānyā sarva dehinām | yogināṁtu viśeṣo'sti sambandhe sāvadhānatā || 106 ||
स्ववद् अन्यशरीरेऽपि संवित्तिमनुभावयेत्। अपेक्षां स्वशरीरस्य त्यक्त्वा व्यापी दिनैर् भवेत्॥ १०७॥
svavad anya śarīre'pi saṁvittimanu bhāvayet | apekṣāṁsvaśarīrasya tyaktvā vyāpī dinair bhavet || 107 ||
निराधारं मनः कृत्वा विकल्पान् न विकल्पयेत्। तदात्मपरमात्मत्वे भैरवो मृगलोचने॥ १०८॥
nirādhāraṁmanaḥkṛtvā vikalpān na vikalpayet | tad ātma paramātmatve bhairavo mṛgalocane || 108 ||
सर्वज्ञः सर्वकर्ता च व्यापकः परमेश्वरः। स एवाहं शैवधर्मा इति दार्ढ्याच् चिवो भवेत्॥ १०९॥
sarva jñaḥsarva kartā ca vyāpakaḥparameśvaraḥ | sa evāhaṁśaiva dharmā iti dārḍhyāc chivo bhavet || 109 ||
जलस्येवोर्मयो वह्नेर् ज्वालाभङ्ग्यः प्रभा रवेः। ममैव भैरवस्यैता विश्वभङ्ग्यो विभेदिताः॥ ११०॥
jalasyevormayo vahner jvālā bhaṅgyaḥprabhā raveḥ | mamaiva bhairavasyaitā viśva bhaṅgyo vibheditāḥ || 110 ||
