भक्त्युद्रेकाद् विरक्तस्य यादृशी जायते मतिः। सा शक्तिः शाङ्करी नित्यम् भवयेत्तां ततः शिवः॥ १२१॥
bhakty udrekād viraktasya yā dṛśī jāyate matiḥ | sā śaktiḥśāṅkarī nityam bhavayet tāṁtataḥśivaḥ || 121 ||
वस्त्वन्तरे वेद्यमाने सर्ववस्तुषु शून्यता। ताम् एव मनसा ध्यात्वा विदितोऽपि प्रशाम्यति॥ १२२॥
vastv antare vedya māne sarva vastuṣu śūnyatā | tām eva manasā dhyātvā vidito 'pi praśāmyati || 122 ||
किञ्चिज्ज्ञैर् या स्मृता शुद्धिः सा शुद्धिः शम्भुदर्शने। न शुचिर् ह्यशुचिस् तस्मान् निर्विकल्पः सुखी भवेत्॥ १२३॥ सर्वत्र भैरवो भावः सामान्येष्व् अपि गोचरः। न च तद्व्यतिरेक्तेण परोऽस्तीत्यद्वया गतिः॥ १२४॥ समः शत्रौ च मित्रे च समो मानावमानयोः॥ ब्रह्मणः परिपूर्णत्वातिति ज्ञात्वा सुखी भवेत्॥ १२५॥
kiñcij jñair yā smṛtā śuddhiḥsā śuddhiḥśambhu darśane | na śucir hy aśucis tasmān nirvikalpaḥsukhī bhavet || 123 ||
सर्वत्र भैरवो भावः सामान्येष्व् अपि गोचरः । न च तद्व्यतिरेक्तेण परोऽस्तीत्यद्वया गतिः ॥१२४॥
sarvatra bhairavo bhāvaḥ sāmānyeṣv api gocaraḥ | na ca tadvyatirekteṇa paro'stītyadvayā gatiḥ || 124 ||
समः शत्रौ च मित्रे च समो मानावमानयोः । ब्रह्मणः परिपूर्णत्वातिति ज्ञात्वा सुखी भवेत् ॥१२५॥
samaḥ śatrau ca mitre ca samo mānāvamānayoḥ || brahmaṇaḥ paripūrṇatvātiti jñātvā sukhī bhavet || 125 ||
न द्वेषम् भावयेत्क्वापि न रागम् भावयेत्क्वचित्। रागद्वेषविनिर्मुक्तौ मध्ये ब्रह्म प्रसर्पति॥ १२६॥
na dveṣam bhāvayet kvāpi na rāgam bhāvayet kvacit | rāga dveṣa vinirmuktau madhye brahma prasarpati || 126 ||
यद् अवेद्यं यद् अग्राह्यं यच् चून्यं यद् अभावगम्। तत्सर्वम् भैरवम् भाव्यं तदन्ते बोधसम्भवः॥ १२७॥
yad avedyaṁyad agrāhyaṁyac chūnyaṁyad abhāvagam | tat sarvam bhairavam bhāvyaṁtad ante bodha sambhavaḥ || 127 ||
नित्ये निराश्रये शून्ये व्यापके कलनोज्झिते। बाह्याकाशे मनः कृत्वा निराकाशं समाविशेत्॥ १२८॥
nitye nirāśraye śūnye vyāpake kalanojjhite | bāhyākāśe manaḥkṛtvā nirākāśaṁsamāviśet || 128 ||
यत्र यत्र मनो याति तत्तत्तेनैव तत्क्षणम्। परित्यज्यानवस्थित्या निस्तरङ्गस् ततो भवेत्॥ १२९॥
yatra yatra mano yāti tat tat tenaiva tat kṣaṇam | parityajyānavasthityā nistaraṅgas tato bhavet || 129 ||
भया सर्वं रवयति सर्वदो व्यापकोऽखिले। इति भैरवशब्दस्य सन्ततोच्चारणाच् चिवः॥ १३०॥
bhayā sarvaṁravayati sarvado vyāpako 'khile | iti bhairava śabdasya santatoccāraṇāc chivaḥ || 130 ||
