अहं ममेदम् इत्यादि प्रतिपत्तिप्रसङ्गतः। निराधारे मनो याति तद्ध्यानप्रेरणाच् चमी॥ १३१॥
ahaṁmamedam ity ādi pratipatti prasaṅgataḥ | nirādhāre mano yāti tad dhyāna preraṇāc chamī || 131 ||
नित्यो विभुर् निराधारो व्यापकश्चाखिलाधिपः। शब्दान् प्रतिक्षणं ध्यायन् कृतार्थोऽर्थानुरूपतः॥ १३२॥
nityo vibhur nirādhāro vyāpakaś cākhilādhipaḥ |śabdān pratikṣaṇaṁdhyāyan kṛtārtho 'rthānurūpataḥ || 132 ||
अतत्त्वम् इन्द्रजालाभम् इदं सर्वमवस्थितम्। किं तत्त्वम् इन्द्रजालस्य इति दार्ढ्याच् चमं व्रजेत्॥ १३३॥
atattvam indrajālābham idaṁsarvam avasthitam | kiṁtattvam indrajālasya iti dārḍhyāc chamaṁvrajet || 133 ||
आत्मनो निर्विकारस्य क्व ज्ञानं क्व च वा क्रिया। ज्ञानायत्ता बहिर्भावा अतः शून्यम् इदं जगत्॥ १३४॥
ātmano nirvikārasya kva jñānaṁkva ca vā kriyā | jñānā yattā bahir bhāvā ataḥśūnyam idaṁjagat || 134 ||
न मे बन्धो न मोक्षो मे भीतस्यैता विभीषिकाः। प्रतिबिम्बम् इदम् बुद्धेर् जलेष्व् इव विवस्वतः॥ १३५॥
na me bandho na mokṣo me bhītasyaitā vibhīṣikāḥ | pratibimbam idam buddher jaleṣv iva vivasvataḥ || 135 ||
इन्द्रियद्वारकं सर्वं सुखदुःखादिसङ्गमम्। इतीन्द्रियाणि सन्त्यज्य स्वस्थः स्वात्मनि वर्तते॥ १३६॥
indriya dvārakaṁsarvaṁsukha duḥkhādi saṅgamam | itīndriyāṇi santyajya svasthaḥsvātmani vartate || 136 ||
ज्ञानप्रकाशकं सर्वं सर्वेणात्मा प्रकाशकः। एकम् एकस्वभावत्वात्ज्ञानं ज्ञेयं विभाव्यते॥ १३७॥
jñāna prakāśakaṁsarvaṁsarveṇātmā prakāśakaḥ | ekam eka svabhāvatvāt jñānaṁjñeyaṁvibhāvyate || 137 ||
मानसं चेतना शक्तिर् आत्मा चेति चतुष्टयम्। यदा प्रिये परिक्षीणं तदा तद् भैरवं वपुः॥ १३८॥
mānasaṁcetanā śaktir ātmā ceti catuṣṭayam | yadā priye parikṣīṇaṁtadā tad bhairavaṁvapuḥ || 138 ||
निस्तरङ्गोपदेशानां शतम् उक्तं समासतः। द्वादशाभ्यधिकं देवि यज् ज्ञात्वा ज्ञानविज् जनः॥ १३९॥
nistaraṅgopadeśānāṁśatam uktaṁsamāsataḥ | dvādaśābhyadhikaṁdevi yaj jñātvā jñānavij janaḥ || 139 ||
अत्र चैकतमे युक्तो जायते भैरवः स्वयम्। वाचा करोति कर्माणि शापानुग्रहकारकः॥ १४०॥
atra caikatame yukto jāyate bhairavaḥsvayam | vācā karoti karmāṇi śāpānugraha kārakaḥ || 140 ||
