उभयोर् भावयोर् ज्ञाने ध्यात्वा मध्यं समाश्रयेत्। युगपच् च द्वयं त्यक्त्वा मध्ये तत्त्वम् प्रकाशते॥ ६१॥
ubhayor bhāvayor jñāne dhyātvā madhyaṁsamāśrayet | yugapac ca dvayaṁtyaktvā madhye tattvam prakāśate || 61 ||
भावे त्यक्ते निरुद्धा चिन् नैव भावान्तरं व्रजेत्। तदा तन्मध्यभावेन विकसत्यति भावना॥ ६२॥
bhāve tyakte niruddhā cin naiva bhāvāntaraṁvrajet | tadā tan madhya bhāvena vikasatyati bhāvanā || 62 ||
सर्वं देहं चिन्मयं हि जगद् वा परिभावयेत्। युगपन् निर्विकल्पेन मनसा परमोदयः॥ ६३॥
sarvaṁdehaṁcin mayaṁhi jagad vā paribhāvayet | yugapan nirvikalpena manasā paramodayaḥ || 63 ||
वायुद्वयस्य सङ्घट्टाद् अन्तर् वा बहिर् अन्ततः। योगी समत्वविज्ञानसमुद्गमनभाजनम्॥ ६४॥
vāyu dvayasya saṅghaṭṭād antar vā bahir antataḥ | yogī samatva vijñāna samudgamana bhājanam || 64 ||
सर्वं जगत्स्वदेहं वा स्वानन्दभरितं स्मरेत्। युगपत्स्वामृतेनैव परानन्दमयो भवेत्॥ ६५॥
sarvaṁjagat svadehaṁvā svānanda bharitaṁsmaret | yugapat svāmṛtenaiva parānanda mayo bhavet || 65 ||
कुहनेन प्रयोगेण सद्य एव मृगेक्षणे। समुदेति महानन्दो येन तत्त्वं प्रकाशते॥ ६६॥
kuhanena prayogeṇa sadya eva mṛgekṣaṇe | samudeti mahānando yena tattvaṁprakāśate || 66 ||
सर्वस्रोतोनिबन्धेन प्राणशक्त्योर्ध्वया शनैः। पिपीलस्पर्शवेलायाम् प्रथते परमं सुखम्॥ ६७॥
sarva sroto nibandhena prāṇa śaktyordhvayā śanaiḥ | pipīla sparśa velāyām prathate paramaṁsukham || 67 ||
वह्नेर् विषस्य मध्ये तु चित्तं सुखमयं क्षिपेत्। केवलं वायुपूर्णं वा स्मरानन्देन युज्यते॥ ६८॥
vahner viṣasya madhye tu cittaṁsukha mayaṁkṣipet | kevalaṁvāyu pūrṇaṁvā smarānandena yujyate || 68 ||
शक्तिसङ्गमसङ्क्षुब्धशक्त्यावेशावसानिकम्। यत्सुखम् ब्रह्मतत्त्वस्य तत्सुखं स्वाक्यम् उच्यते॥ ६९॥
śakti saṅgama saṅkṣubdha śakty āveśāvasānikam | yat sukham brahma tattvasya tat sukhaṁsvākyam ucyate || 69 ||
लेहनामन्थनाकोटैः स्त्रीसुखस्य भरात्स्मृतेः। शक्त्यभावेऽपि देवेशि भवेद् आनन्दसम्प्लवः॥ ७०॥
lehanā manthanākoṭaiḥstrī sukhasya bharāt smṛteḥ |śakty abhāve'pi deveśi bhaved ānanda samplavaḥ || 70 ||
